IV SAB/Wr 84/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie załatwienia sprawy i przekazania wniosku z dnia 4 kwietnia 2013 r. dotyczącego decyzji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] odmawiającej udzielenia pomocy w formie zasiłku okresowego postanawia: odrzucić skargę. Z. R., dalej skarżący, wniósł w dniu 30 kwietnia 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie załatwienia sprawy i przekazania jego wniosku z dnia 4 kwietnia 2013 r. do załatwienia innemu samorządowemu kolegium odwoławczemu w trybie art. 27 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2000 r. Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a. W skardze domagał się wymierzenia organowi grzywny za bezczynność. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia 4 kwietnia 2013 r. oznaczonym jako wniosek z zażaleniem skarżący żądał stwierdzenia nieważności trzech decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], nr [...] oraz nr [...] odmawiających udzielenia pomocy w formie zasiłku okresowego i celowego. Postanowieniem Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 24 § 3 w związku z art. 27 § 1 k.p.a., członkowie Kolegium zostali wyłączeni z urzędu od udziału w postępowaniu z wniosku skarżącego z dnia 4 kwietnia 2013 r. w zakresie dotyczącym decyzji z dnia [...]marca 2013 r. nr [...] odmawiającej udzielenia pomocy w formie zasiłku okresowego . W uzasadnieniu wskazano, że zachodzi prawdopodobieństwo wystąpienia okoliczności, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności członka Kolegium. Pismem z dnia 24 kwietnia 2013 r., stosownie do art. 27 § 3 k.p.a., Prezes Kolegium wystąpił do Ministra Administracji i Cyfryzacji o wyznaczenie innego samorządowego kolegium odwoławczego do załatwienia m. in. sprawy, w której zapadła ww. decyzja organu pierwszej instancji z dnia 28 marca 2013 r. W dniu 29 kwietnia 2013 r. do Kolegium wpłynęło pismo skarżącego zatytułowane "Wezwanie do dokonania czynności", w którym domagał się przekazania wniesionych podań z 4 kwietnia 2013 r. do innego równorzędnego organu odwoławczego w trybie natychmiastowym i uznania swej bezczynności w tej kwestii. W odpowiedzi na skargę Prezes Kolegium wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę wniesioną w niniejszej sprawie jako niedopuszczalną należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. określa, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem w sprawach gdy organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać: decyzję administracyjną, postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty albo postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, bądź inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa lub pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Ponadto, jak stanowi art. 3 § 3 powołanej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie z art. 27 § 1 k.p.a. członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1 k.p.a. O wyłączeniu tego członka w przypadkach określonych w art. 24 § 3 k.p.a. postanawia przewodniczący organu kolegialnego lub organu wyższego stopnia na wniosek strony, członka organu kolegialnego albo z urzędu. Jeżeli zaś samorządowe kolegium odwoławcze wskutek wyłączenia jego członków nie może załatwić sprawy, minister właściwy do spraw administracji publicznej, w drodze postanowienia, wyznacza inne samorządowe kolegium odwoławcze (art. 27 § 3 k.p.a.). W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę do tut. Sądu na bezczynność Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie załatwienia sprawy i przekazania wniosku z dnia 4 kwietnia 2013 r. do załatwienia innemu samorządowemu kolegium odwoławczemu w trybie art. 27 § 3 k.p.a. Oznacza to, że bezczynności Prezesa Kolegium skarżący upatruje w nieprzekazaniu jego wniosku do innego samorządowego kolegium odwoławczego. Z akt sprawy wynika, że Prezes Kolegium postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]wydanym na podstawie art. 24 § 3 w związku z art. 27 § 1 k.p.a., wyłączył z urzędu członków Kolegium od udziału w postępowaniu z wniosku skarżącego z dnia 4 kwietnia 2013 r., bowiem zachodziło prawdopodobieństwo wystąpienia okoliczności, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności członka Kolegium. Następnie pismem z dnia 24 kwietnia 2013 r., stosownie do art. 27 § 3 k.p.a., Prezes Kolegium wystąpił do Ministra Administracji i Cyfryzacji o wyznaczenie innego samorządowego kolegium odwoławczego do załatwienia sprawy. Wskazać zatem należy, że Prezes Kolegium nie jest uprawiony do wyznaczenia innego samorządowego kolegium odwoławczego do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 27 § 3 k.p.a. tylko minister właściwy do spraw administracji publicznej, w drodze postanowienia, wyznacza inne samorządowe kolegium odwoławcze. Na postanowienie o wyznaczeniu innego kolegium nie przysługuje zażalenie (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel w: Komentarz do ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, publ. lex 2013). W konsekwencji nie można stwierdzić, by Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego pozostawał w bezczynności, w sytuacji gdy wydał postanowienie o wyłączeniu członków kolegium od udziału w postępowaniu i wystąpił, na podstawie art. 27 § 3 k.p.a. do właściwego ministra o wyznaczenie innego samorządowego kolegium odwoławczego do załatwienia sprawy. W świetle powyższych rozważań, nie budzi wątpliwości Sądu, że Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie był zobowiązany do przekazania sprawy do załatwienia innemu samorządowemu kolegium odwoławczemu. Wskazać również należy, że czynność ta nie jest czynnością z zakresu administracji, podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Skoro postanowienie w sprawie wyznaczenia innego samorządowego kolegium odwoławczego do rozpoznania sprawy jest niezaskarżalne, to tym bardziej skarga na bezczynność w tym przedmiocie jest niedopuszczalna. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec odrzucenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie, a także w związku z treścią art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd nie orzekł w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny uznając, że brak jest ku temu podstaw. Wskazać należy, że w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 2 wskazanego przepisu, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że nie ma podstaw do samodzielnego zastosowania regulacji z art. 149 § 2 p.p.s.a., tj. wymierzenia organowi grzywny, w sytuacji gdy Sąd nie zobowiązał organu do stosownego działania na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a, a zobowiązania takiego nałożyć nie mógł w sytuacji, gdy wniesiona skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.