IV SAB/Wr 84/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 28 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] we W. na bezczynność A Sp. z o.o. we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Pismem z dnia 11 lutego 2015 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] we W., dalej: skarżąca, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność A Sp. z o.o. we W., dalej: Spółka, w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej tj. "dokumentacji dotyczącej lokalizacji budowy i eksploatacji należących do Spółki urządzeń przesyłowych na należącej do skarżącej nieruchomości położonej we W., zewidencjonowanej jako działki numer [...], [...], [...] w obrębie [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] we W. prowadzi księgę wieczystą nr [...], w tym wszelkich decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji, budowy i eksploatacji przedmiotowych urządzeń oraz załączników do przedmiotowych decyzji, również map obrazujących przebieg tych urządzeń przesyłowych". Zdaniem skarżącej, Spółka jako przedsiębiorstwo energetyczne jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto, zdaniem strony skarżącej, informacje dotyczące lokalizacji budowy i eksploatacji należących do Spółki urządzeń przesyłowych są informacją publiczną. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o oddalenie skargi z uwagi na to, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazano, że strona przeciwna jest spółką kapitałową prawa handlowego, która nie dysponuje żadnym majątkiem państwowym lub komunalnym, a Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego nie zajmują żadnej pozycji w jej strukturze organizacyjnej. Strona przeciwna jest w całości podmiotem prywatnym, funkcjonuje wyłącznie w oparciu o prawo prywatne i właściwie poza obowiązkiem podatkowym nie dotyczą jej przepisy prawa publicznego. Mając powyższe na uwadze Spółka nie znalazła przesłanek uzasadniających obowiązek udzielenia żądanych informacji, o czym poinformowała stronę skarżącą w piśmie z dnia 7 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Nr z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku istnienia obowiązku wydania decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 16 ust. 1 ab initio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji. Warunkiem zastosowania tego przepisu jest jednak to, aby podmiot, do którego zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej, podlegał jej przepisom. Katalog podmiotów, które są zobowiązane do udostępniania informacji publicznej zawiera art. 4 przywołanej ustawy. Art. 1 § 1 oraz art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej konstytuuje dwa warunki udostępnienia informacji: żądana informacja musi mieć charakter publiczny oraz pozostawać w posiadaniu podmiotu obowiązanego do jej udostępnienia na podstawie przepisów ustawy. Ponieważ informacja publiczna może faktycznie pozostawać w posiadaniu różnych podmiotów, również takich, na które ustawa nie nakłada obowiązku jej udostępnienia, pierwszą kwestią podlegającą ocenie sądu administracyjnego powinno być, czy podmiot, któremu strona postawiła zarzut bezczynności w zakresie udostępnienia informacji, jest podmiotem podlegającym przepisom tej ustawy. Negatywna odpowiedź na tak postawione pytanie skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej. Nie podlega bowiem kontroli sądów administracyjnych udostępnianie informacji przez podmioty, na które ustawa nie nałożyła w tym względzie żadnych obowiązków. Oczywiste jest więc, że w pierwszej kolejności Sąd obowiązany był zbadać, czy Spółka podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 1231/06, CBOSA. W uchwale z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OPS 1/05, CBOSA Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż wykonywanie zadań publicznych przez konkretny podmiot powinno wynikać z wyraźnych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych na unormowaniach ustawowych, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne sprecyzowanym podmiotom. Nie można jednak z góry wykluczyć wykonywania zadań publicznych przez pewne podmioty, które nie mają wyraźnego umocowania w przepisach prawa. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego, albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. nr 100, poz. 1080 ze zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (ust. 3). Spółka nie jest żadnym z podmiotów, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Podmioty wymienione w nim, to władze publiczne, podmioty wykonujące zadania publiczne, organizacje związkowe i pracodawców oraz partie polityczne. W przypadku podmiotów reprezentujących inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego, albo zawodowego, ustawa o dostępie do informacji publicznej ograniczyła obowiązek udostępnienia informacji do tych podmiotów, w których Skarb Państwa posiada pozycję dominującą. Przepis ten nie podlega wykładni rozszerzającej. Należy bowiem mieć na względzie, że ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje zakres podmiotowy obowiązku udostępnienia informacji publicznej szerzej, niż art. 61 Konstytucji RP (co podkreślono także w cyt. uchwale NSA). Nie ma więc powodu, aby interpretować jej przepisy rozszerzająco, powołując się na normy konstytucyjne. Podkreślić należy, że Spółka jest spółką kapitałową prawa handlowego, której przedmiot działalności określony Dziale 3 Rejestru Przedsiębiorców – KRS nr [...] dotyczy prawa prywatnego, a nie publicznoprawnego. Nie dysponuje żadnym majątkiem państwowym bądź komunalnym. W Spółce tej ani Skarb Państwa ani też podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zajmują żadnej pozycji w jej strukturze organizacyjnej. Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że Spółka nie jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 punkt 1 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.