IV SAB/Wr 86/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie : Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca) Protokolant : Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie świadczenia z zakresu pomocy społecznej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 czerwca 2012 r. M. M., dalej skarżący, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie świadczenia z zakresu pomocy społecznej. W uzasadnieniu wskazał, że jego skarga dotyczy niewydania decyzji przez Ośrodek Pomocy Społecznej w J. Ś. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., od której mógłby się odwołać. Podniósł, że został pozbawiony przez organy pomocowe środków do życia. Wskazał, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego należy mu się, jako osobie ubezwłasnowolnionej, z wyrównaniem od 2009 r., obligatoryjna pomoc ze strony organów pomocowych w postaci opłat za mieszkanie, gaz i energię oraz zakupu obiadów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazało, że pismem z dnia 30 stycznia 2012 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji Ośrodka Pomocy Społecznej w J. Ś., która rażąco narusza wyrok Sądu Najwyższego oraz wyrok TK dotyczący osób całkowicie ubezwłasnowolnionych oraz pseudoopiekunów. Pismem z dnia 20 czerwca 2012 r. organ odwoławczy pozostawił odwołanie skarżącego bez rozpatrzenia z powodu nieuzupełnienia jego braków formalnych. Podał, że skarżący, pomimo wezwania, nie wskazał od jakiej decyzji wniósł odwołanie oraz nie podpisał pisma, natomiast organ odwoławczy nie wie od jakiej decyzji skarżący się odwołuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a omawianej ustawy. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2000 r. Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze, że w administracyjnym toku postępowania przepisy prawa nie przewidują organu wyższego stopnia nad samorządowym kolegium odwoławczym, skarga na bezczynność tego organu winna zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie wyczerpał trybu postępowania przed wniesieniem skargi tj. nie wezwał właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, a zatem nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.