IV SAB/Wr 90/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi A. S.-A. na bezczynność Dyrektora A w Ś. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie pkt 10 i 11 wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2018 r.; II. stwierdza, że bezczynność w sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. dalej idącą skargę oddala; IV. zasądza od Dyrektora A w Ś. na rzecz skarżącej kwotę 30 zł (trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 13 lutego 2018 r. A. S. – A., redaktor naczelna B, zwróciła się do Dyrektora A w Ś. na podstawie art. 3a Prawa prasowego o udzielenie odpowiedzi na 15 pytań w tym m. in. na następujące pytania: - jaki będzie miesięczny koszt wydawnictwa, proszę podać szczegółowo wydatki na druk, kolportaż, honoraria dla autorów tekstów oraz zdjęć, pensję dla specjalisty ds. marketingu oraz koszty składu gazety ? - z jakiej puli będzie finansowana gazeta ? proszę o wskazanie działu w budżecie A ? - jaki jest cel wydawania miejskiej gazety i jaka będzie jej zawartość merytoryczna ? - proszę podać, jaki w 2017 i 2018 roku sprzęt został zakupiony do A (komputery, skanery, drukarki) wraz z kosztami ? - proszę podać, które pomieszczenia w A zostały wykorzystane na redakcję nowej gazety ? - proszę podać, kiedy i do kogo Dyrektor A złożyła projekt wydawania samorządowej gazety i czy uzyskała na piśmie akceptację ? proszę o przekazanie dokumentu, akceptującego projekt. - proszę o udostępnienie umowy na akcję billboardową "[...]". W dniu 2 marca 2018 r. wnioskodawczyni wniosła skargę na bezczynność organu, wskazując że do dnia 1 marca 2018 r. nie otrzymała odpowiedzi na powyższe pytania albo też odpowiedzi nie były szczegółowe. W pismach z dnia 5 czerwca 2018 r. i 1 sierpnia 2018 r. Dyrektor A poinformowała, że odpowiedź na wniosek z dnia 13 lutego 2018 r. została udzielona w pismach A z dnia 14 lutego 2018 r., 27 lutego 2018 r. i 12 marca 2018 r. oraz w piśmie rzecznika prasowego Urzędu Miejskiego w Ś. z dnia 12 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola, o której mowa powyżej, obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W literaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organów administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T. Woś, H. Krysiak – Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis – Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "lexis – Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem skargi jest dostęp dziennikarza do informacji publicznej, przewidziany w art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. (Dz. U. z 1984 Nr 5, poz. 24), zgodnie z którym w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.) - dalej u.d.i.p. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. – stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wniosek skarżącej z dnia 13 lutego 2018 r. powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dotyczy bowiem działalności jednostki budżetowej gminy. Artykuł 13 ust. 1 tej ustawy stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Skarżąca złożyła wniosek w dniu 13 lutego 2018 r., natomiast żądane we wniosku w pkt 10 (dot. sprzętu zakupionego do A) i pkt 11 (dot. pomieszczeń A) informacje skarżąca otrzymała w pismach z dnia 12 marca 2018 r. i 28 maja 2018 r., a więc po złożeniu w dniu 2 marca 2018 r. skargi do WSA. Dyrektor A poinformowała skarżącą, że odpowiedzi na pytania 10 i 11 skarżąca otrzyma od rzecznika prasowego Urzędu Miasta. W piśmie z dnia 12 marca 2018 r. rzecznik prasowy wyjaśnił stronie, że zgodnie ze statutem A jednym z jej rodzajów działalności jest działalność wydawnicza, dlatego A nie wynajmuje pomieszczeń redakcji, lecz realizuje swoje zadania. Ponadto rzecznik prasowy wyjaśnił, że w 2017 r. zakupiono nagłośnienie (5.858 zł), aparat fotograficzny (1.550 zł), kasę fiskalną (1.400 zł), a w 2018 r. zakupiono komputery (14.000 zł) i oprogramowanie (4.323 zł) i wszystkie te rzeczy zakupiono, aby A mogła realizować swoje zadania statutowe. W piśmie z dnia 28 maja 2018 r. poinformowano, że redakcja gazety zajmuje pokój [...] na [...] piętrze. Zatem w chwili wniesienia skargi w dniu 2 marca 2018 r. organ pozostawał w bezczynności co do pkt 10 i pkt 11 wniosku. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność (...) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Takiego zobowiązania Sąd w dacie wyrokowania nie mógł nałożyć albowiem wniosek w pkt 10 i pkt 11 został już zrealizowany. W związku z powyższym mając na uwadze, treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało postępowanie w sprawie bezczynności umorzyć (pkt I wyroku). Mając na uwadze treść art. 149 § 1a p.p.s.a., zobowiązującego do stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Sąd orzekł jak w pkt II wyroku. W ocenie Sądu bezczynność nie miała bowiem miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ wprawdzie udzielił odpowiedzi po upływie terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ale opóźnienie wyniosło tylko 13 dni, a odpowiedź została udzielona niezwłocznie po otrzymaniu skargi. Ponadto organ złożył wyjaśnienia, z jakich powodów doszło do uchybienia terminu. Z wyjaśnień tych wynika, że przyczyną tego stanu rzeczy była większa liczba wniosków złożona przez skarżącą, a nie zła wola organu. Dalej idąca skarga została przez Sąd oddalona, ponieważ na pytania z pkt 5 (koszty wydawnictwa), 6 (finansowanie gazety), 7 (cel wydawania gazety), 12 (akceptacja projektu gazety) i 13 (umowa na akcję billboardowi) odpowiedzi zostały udzielone w pismach organu z dnia 14 lutego 2018 r. i 27 lutego 2018 r. (doręczone skarżącej w dniu 28 lutego 2018 r. W piśmie z dnia 14 lutego 2018 r. organ szeroko wyjaśnił skarżącej, jakie są cele wydawania gazety. Natomiast w piśmie z dnia 27 lutego 2018 r. organ wskazał wysokość kosztów związanych z wydawaniem gazety i składniki tych kosztów, źródło finansowania gazety, informację o akceptacji wydawania gazety przez Prezydenta miasta oraz przesłał w załączeniu zamówienie dotyczące wydruku i wyklejenia plakatów (akcji billboardowej). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (wpis – 30 zł). W związku z oddaleniem skargi co do pytań w pkt 5, 6, 7, 12 i 13 Sąd na podstawie art. 206 p.p.s.a. orzekł o zwrocie części wpisu uiszczonego przez skarżącą.