IV SAB/Wr 904/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV wniosku: Y. S. o przedłużenie terminu do uzupełnienia braku skargi oraz skargi: Y. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z 24 czerwca 2025 r. Y. S., reprezentowany przez pełnomocnika (dalej: skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w rozpoznaniu wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Do skargi załączono m.in. nieuwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa. Pełnomocnika wezwano o dołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono na adres kancelarii pełnomocnika 7 sierpnia 2025 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik złożył wniosek o przedłużenie terminu do uzupełniania braku skargi z uwagi na wyjazd poza granice kraju. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z kolei według art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W myśl natomiast art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wedle zaś art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych obliguje sąd do jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Sąd podziela ocenę prawną wynikającą z utrwalonego orzecznictwa sądowego, zgodnie z którym niezłożenie prawidłowego pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z: 22 czerwca 2020 r., II OZ 423/20 i 30 stycznia 2020 r., II OZ 74/20 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Jak wyżej wskazano - termin do uzupełnienia braków formalnych pisma kierowanego do sądu (w tym skargi) wynosi siedem dni. Termin ten jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. Nieuzupełnienie braków skargi w tym czasie skutkuje jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. W rozpoznawanej sprawie wezwanie o uzupełnienie braku skargi w postaci pełnomocnictwa doręczono skutecznie 7 sierpnia 2025 r. Termin do uzupełnienia braku upłynął więc 14 sierpnia 2025 r. W tym czasie pełnomocnik — wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu — nie złożył pełnomocnictwa (uwierzytelnionego odpisu) do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Wprawdzie jednocześnie złożył wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia wspomnianego braku, jednak nie mógł być on uwzględniony, albowiem termin, o którego wydłużenie wystąpił, ma charakter ustawowy i nie może być przedłużany ani skracany decyzją sądu. Tym samym złożenie takiego wniosku nie stanowiło skutecznego sposobu przedłużenia terminu. Wprawdzie zgodnie z art. 84 p.p.s.a., przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony, jednakże przepis ten odnosi się jedynie do terminów sądowych, tj. wyznaczonych przez sąd lub przewodniczącego dla dokonania określonej czynności procesowej i nie ma zastosowania do terminu określonego w art. 49 § 1 p.p.s.a. Dlatego nie jest dopuszczalny wniosek o przedłużenie terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi. Brak możliwości przedłużenia terminów ustawowych znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z 28 czerwca 2023 r., I FZ 168/23, CBOSA). Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. - odrzucił skargę. Rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu wpisu znajduje swoją podstawę w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.