IV SAB/Wr 92/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w J. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o naliczenie i wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008 oddala skargę. B. B. – emerytowany funkcjonariusz Policji zwrócił się pismem z dnia 30 grudnia 2008 r. adresowanym do Komendanta Powiatowego Policji w J. o wypłacenie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008. Komendant Powiatowy Policji w J. pismem z dnia 30 stycznia 2009 r. poinformował B. B., że w aktualnym stanie prawnym brak jest podstaw do przyznania i wypłacania emerytowanym funkcjonariuszom Policji równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Pismem z dnia 30 marca 2009 r. B. B. złożył ponowny wniosek do Komendanta Powiatowego Policji w J. o wypłatę zaległego równoważnika za remont lokalu. Pismem z dnia 27 kwietnia 2009 r. Komendant Powiatowy Policji w J. poinformował wnioskodawcę o braku podstaw do wydania decyzji załatwiającej sprawę wypłaty przedmiotowego równoważnika. W odwołaniu kierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. B. B. wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku w sprawie wypłaty przedmiotowego równoważnika za lata 2006 – 2008. Postanowieniem z dnia [...] 2009 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. stwierdził niedopuszczalność odwołania B. B. od pisma Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia 30 stycznia 2009 r. i 27 kwietnia 2009 r. w sprawie wypłacenia równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2009. Jednocześnie Komendant Wojewódzki Policji we W. wszczął postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] 2010 r. Nr [...] stwierdzającej nieważność zaskarżonej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia [...] 2006 r. Nr [...] o wygaśnięciu własnej decyzji Nr [...] z dnia [...] 1998 r. o przyznaniu, B. B. prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Z kolei postanowieniem z dnia [...] 2010 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Rejonowego (Powiatowego) Policji w J. z dnia [...] 1998 r. Nr [...] o przyznaniu wnioskodawcy prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji tego organu z dnia [...] 2010 r. Nr [....] stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] 1998 r. Nr [...]. B. B.wniósł odwołanie od przedmiotowej decyzji do Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Kolejnym wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2011r. B. B. ponownie zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o wypłatę wszystkich należności z tytułu przysługującego mu od 2006 roku równoważnika pieniężnego za remont mieszkania. Pismem z dnia 25 maja 2011r. ( nadanym w dniu 27 maja 2011r.) strona wezwała Komendanta Powiatowego Policji w J. do usunięcia naruszenia prawa, domagając się wypłaty należnego mu równoważnika. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w J. odmówił skarżącemu naliczenia i wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego lata 2006-2011 z tym uzasadnieniem, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U Nr 266, poz. 2246) dokonano nowelizacji rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu (Dz. U Nr 100 poz. 919), poprzez uchylenie § 8, który odnosił się wprost do emerytów i rencistów policyjnych, a także członków rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu oraz emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym. Wskazane rozporządzenie MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. dokonało nowelizacji powołanego wyżej przepisu uchylając cytowany § 8 oraz ust.2 § 9, pozbawiając z dniem 1 stycznia 2006r. emerytów i rencistów policyjnych uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. O decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. który decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w J., podzielając jego ustalenia faktyczne i dokonaną przez organ I instancji oceną prawną tych ustaleń. B. B. wniósł w dnia [...] sierpnia 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w J. w sprawie wydania czynności materialno-technicznej w postaci naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że w niniejszej sprawie skarga na bezczynność została wniesiona przez skarżącego już po wydaniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...], którą organ policyjny utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu za lata 2006 - 2011 Zatem w chwili wniesienia skargi do Sądu organ nie pozostawał w bezczynności. W tej sytuacji skarga na bezczynność wniesiona po wydaniu i doręczeniu decyzji jest niedopuszczalna i powinna ulec odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył , co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie zaś art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola legalności obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Przechodząc od ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem skargi jest bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w J., polegająca na nie rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2008 r., w którym żąda on wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008., a tym samym na nie podjęciu czynności materialno-prawnej wypłaty lub wydaniu decyzji we wnioskowanym zakresie. Z materiału aktowego badanej sprawy wynika, że przedmiotowy wniosek skarżącego z dnia 30.12.2008 r. wszczął postępowanie w sprawie, które zostało zakończone decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] wydaną przez Komendanta Powiatowego Policji w J., który odmówił skarżącemu naliczenia i wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego lata 2006-2011 . Decyzja ta została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego, albowiem w aktach sprawy znajduje się oryginał potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję. Z potwierdzenia odbioru wynika, że w dniu 3 czerwca 2011 r. skarżący osobiście odebrał przesyłkę zawierająca wskazaną wyżej decyzję. Z materiału aktowego wynika również, że skarżący wniósł odwołanie od przedmiotowej decyzji do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. W tym miejscu podkreślić należy, że kontrola Sądu w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji publicznej ogranicza się wyłącznie badania czy w sprawie wystąpił stan bezczynności organu zobligowanego do określonego działania na podstawie przepisów prawa, zaś kwestie dotyczące żądań objętych wnioskiem strony i jego merytorycznego załatwienia, podlegają weryfikacji w toku postępowania odwoławczego, toczącego się przed organami administracji, w ramach którego dochodzi do ponownego rozpatrzenia sprawy. Wniesienie jednak środka odwoławczego jest wyłącznie uprawnieniem strony i z tej możliwości weryfikacji stanowiska organu I instancji w zakresie załatwienia przedmiotowego wniosku strony skarżący skorzystał. W świetle tych okoliczności Komendant Powiatowy Policji w J. nie pozostawał w bezczynności, wobec czego skargę strony wyraźnie akcentującą bezczynność tego organu należało oddalić. Takie stanowisko wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, Lex nr 463487, przyjmując, że sąd powinien skargę na bezczynność oddalić, jeżeli stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Konkludując należy ponownie podkreślić, że istotą kontroli Sądu w wypadku skargi na bezczynność organu jest wyłącznie ocena, czy organ ten rzeczywiście pozostaje bezczynny ("milczy") wobec sformułowanego przez stronę żądania załatwienia sprawy. W takim wypadku Sąd nie wnika w merytoryczną prawidłowość podejmowanych przez organ rozstrzygnięć (które mogą stanowić przedmiot odrębnej skargi), lecz bada jedynie, czy zostało podjęte działanie organu, załatwiające tę sprawę. W badanej sprawie organ takie działanie podjął. Mając na uwadze powyższe niesporne okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że pod adresem organu administracji nie może być skutecznie wyartykułowany zarzut bezczynności, albowiem postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem strony z dnia [...].12.2008r. zakończone zostało wydaniem decyzji administracyjnej, która w administracyjnym toku instancji była przez stronę kwestionowana. Z tych względów skarga przedstawia się jako bezzasadna, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) .