IV SAB/Wr 93/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant : Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M.K. na bezczynność Burmistrza Dz. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Dz. do załatwienia wniosku skarżącego M. K. z dnia [...] o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; II. zasądza od Burmistrza Dz. na rzecz skarżącego M. K. kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia [...] M. K. zwrócił się do Urzędu Miasta w Dz. o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie: - wykaz kamer rejestrujących obraz znajdujących się w Zarządzie Gminy Miejskiej Dz., - wykaz kamer rejestrujących obraz znajdujących się w budynku UM w Dz., - plany/mapy rozmieszczenia w/w kamer. M. K. wniósł o udzielenie informacji w formie pisemnej i przesłanie na wskazany adres. Sekretarz Miasta w zawiadomieniu z dnia [...] [...] poinformował wnioskodawcę, że żądanie z dnia [...] o wykaz kamer rejestrujących obraz w budynku UM w Dz. plany/mapy rozmieszczenia w/w kamer, nie dotyczy kamer w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) – dalej ustawa. Zgodnie z treścią cytowanego wyżej przepisu informacją publiczną jest informacja o sprawach publicznych. Pod pojęciem sprawy publicznej w jej najszerszym ujęciu należy rozumieć te źródła informacji, które powstają w związku z działaniem (zaniechaniem) podmiotu zobowiązanego oraz jego funkcjonariuszy w zakresie wynikającym z wykonywania żądań i kompetencji publiczno-prawnych, a także szeroko rozumianym dysponowaniem majątkiem publicznym. Bezsporne jest, że przedmiotowa informacja – wykaz kamer rejestrujących obraz w budynku UM w Dz., plany/mapy rozmieszczenia w/w kamer, wykracza poza zakres określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Z tego punktu widzenia żądana informacja nie spełnia przesłanki przedmiotowej, która zgodnie z postanowieniami ustawy o dostępie do informacji publicznej decydowałaby o możliwości istnienia obowiązku udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z zasadami i trybem określonym w treści tego aktu prawnego. W skardze na bezczynność M. K. wniósł o zobowiązanie Burmistrza Dz. do udostępnienia informacji publicznej o jaką wystąpił wnioskiem z dnia [...]. Zdaniem skarżącego pogląd organu wyrażony w piśmie z dnia [...] nie zasługuje na uznanie ze względu na fakt, iż zapewnienie bezpieczeństwa i porządku w budynku Urzędu Miasta w Dz. bez wątpienia jest działaniem z zakresu publicznego, związanego z publicznym funkcjonowaniem Urzędu jak i organów mających tam swoją siedzibę. Skarżący zwraca uwagę na fakt, ż kamery rejestrujące obraz w rzeczywistości przetwarzają dane osobowe, osób których wizerunki zostały zarejestrowane. Osoby takie mają prawo do wglądu do swoich danych osobowych przetwarzanych jako obraz. Tym samym żądana informacja publiczna stanowi informację w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Dz. wniósł o jej oddalenie bowiem w niniejszej sprawie nie zachodzi bezczynność organu administracji publicznej. Wskazano, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez przepisy prawa organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowieniem bądź też innego aktu lub nie podjął czynności, do których był prawnie zobowiązany. W przedmiotowej sprawie organ administracji pismem z dnia [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi. Dotrzymany został zatem termin wynikający z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Burmistrzowi nie można zatem postawić zarzutu bezczynności. Podkreślono, że wniosek skarżącego wykracza poza zakres określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na samym wstępie należy jednak zauważyć jej sprzeczność w części wstępnej, gdzie został sprecyzowany zarzut i wnioski. Skarżący bowiem kwestionuje bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Dz. a następnie domaga się zobowiązania Burmistrza Dz. do udostępnienia informacji publicznej o jaką wystąpił pismem z dnia [...]. Tymczasem pismo to nie zawiera jakiegokolwiek z żądaniem związanego z działalnością Sądu Rejonowego w Dz., ale rozmieszczeniem kamer w budynku Urzędu Miejskiego w Dz. Wziąwszy jednak pod uwagę wniosek zawarty w skardze, a także jej uzasadnienie w całości poświęconemu bezczynności podmiotu zobowiązanego w tej kategorii spraw oraz stanowi faktycznemu opisującemu monitorowanie budynku Urzędu Miejskiego w Dz., Sąd przyjął, że jej przedmiotem jest to właśnie żądanie, a nie bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Dz. Kolejnym zagadnieniem w tej sprawie jest jej przedmiot. Rozważając go trzeba zwrócić uwagę na przepisy art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Przepis art. 10 ust. 1 stanowi: Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Według zaś art. 14 ust. 1 i ust. 2 ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonym we wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formacie określonym we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust. 2). Skarżący wniósł taki wniosek zwracając się, w piśmie z dnia [...] do Urzędu Miasta w Dz. ,,o wykaz kamer rejestrujących oraz znajdujących się w zarządzie Gminy Miejskiej Dz. – wykaz kamer rejestrujących obraz znajdujących się w budynku UM w Dz. – plany/mapy rozmieszenia w/w kamer". Załatwiając sprawę podmiot zobowiązany wykazuje jednak niekonsekwencję. Nie ulega bowiem wątpliwości – a jak je zobowiązany powziął powinien to wyjaśnić zaraz po otrzymaniu pisma skarżącego – że wniosek uprawnionego dotyczy jednego budynku Urzędu Miejskiego w Dz., a ściślej: tego, co jest w nim rejestrowane przy czym wyodrębnia to, co dzieje się w ,,zarządzie Gminy Miejskiej Dz.". Można więc przyjąć, że wniosek, ten dotyczy rozmieszczenia i działania wszystkich kamer zainstalowanych w budynku. Żądanie skarżącego dotyczy ich funkcjonowania, to zaś kwalifikuje sprawę dostępu do informacji publicznej jako jedną sprawę rozmieszczenia i funkcjonowania tych urządzeń. Z niezrozumiałych jednakże względów zobowiązany, gdy idzie o kamery w budynku odpowiada pismem z dnia [...], że ,,żądanie nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy" a odnośnie ,,kamer" rejestrujących obraz znajdujących się w ,,zarządzie Gminy" występuje o sprecyzowanie wniosku poprzez podanie co konkretnie ma znaleźć się w żądanym wykazie. Dlaczego takich wątpliwości zobowiązany nie ma w tym pierwszym przypadku nie wiadomo chociaż i pismo z dnia [...] i wezwanie do uzupełnienia wniosku sporządzone tego samego dnia podpisuje jedna i ta sama osoba: Sekretarz Miasta. Przechodząc do oceny odpowiedzi zobowiązanego zawartej w piśmie z dnia [...] trzeba zauważyć brak jego precyzji. Nie wiadomo bowiem czy zobowiązany przyjmuje, iż rozmieszczenie i funkcjonowanie kamer w budynku Urzędu Miejskiego w Dz. nie jest informacją publiczną, czy też – mimo, iż skarżący zwraca się właśnie o to, stwierdza, że żądanie nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy. Wbrew temu zresztą, co czyta się w pierwszym zdaniu wniosku, w którym skarżący prosi o ,,udostępnienie informacji publicznej". W tym względzie też trafniej wywodzi uprawniony w skardze, że pogląd zamieszczony w tym piśmie nie zasługuje na uznanie, ze względu na fakt, iż zapewnienie bezpieczeństwa i porządku w budynku Urzędu Miasta w Dz. bez wątpienia jest działaniem z zakresu publicznego, związanego z publicznym funkcjonowaniem Urzędu jak i organów mających tam swoją siedzibę." Należy do tego dodać, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit ,,b" udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 w tym o: organizacji, a w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit ,,f" udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególność o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Rozważenia zatem wymagało, czy rozmieszczenie i funkcjonowanie tych urządzeń nie stanowi jednak informacji publicznej. Z tych wywodów wynika, że dokładnego sprecyzowania wymaga treść wniosku skarżącego, traktowanego co ,,częściowo" zobowiązany zauważył jako jedno żądanie. Następnie uściśleniu zobowiązany powinien ocenić czy informacja o rozmieszczeniu i działaniu tych kamer stanowi (nie stanowi) informację publiczną. Jeśli w konsekwencji tej oceny zobowiązany uzna, że dochodzona przez uprawnionego nie stanowi informacji publicznej może o tym poinformować skarżącego zwykłym pismem. W przypadku zaś uznania, że informacją taką jest udziela jej w drodze czynności materialno-technicznej lub udzielenia jej odmawia w drodze decyzji administracyjnej (por. art. 16 w zw. z art. 14 ustawy i jej art. 22 ust. 1 ustawy). Z wyżej przedstawionych względów należało orzec jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 cyt. ustawy.