IV SAB/Wr 93/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi M.J. L. na bezczynność Stowarzyszenia Klubu Sportowego "[...]" w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. Skarżący M. J. L., jako redaktor naczelny czasopisma informacyjnego mieszkańców Gminy Z. - "[...]" - na podstawie art 1 i 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (j.t. Dz.U. z 2018 r, poz. 1914), art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1330) złożył skargę na bezczynność Stowarzyszenia Klubu Sportowego [...] w zakresie realizacji prawa skarżącego do dostępu do informacji publicznej domagając się: 1. uznania, że podmiot zobowiązany dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy; 2. stwierdzenia, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wyznaczenia podmiotowi zobowiązanemu terminu do załatwienia sprawy; 4. obciążenia podmiotu, którego działanie objęte jest przedmiotem skargi kosztami postępowania skargowego. W uzasadnieniu Skarżący podał, że w dniu 28 marca 2018 r. złożył poleceniem nadania w urzędzie pocztowym Poczty Polskiej wniosek o udzielenie informacji i udostępnienie w formie papierowej kopii (lub skanów) niżej wymienionych dokumentów: - wpisu Stowarzyszenia do właściwego rejestru - aktualnego wypisu z rejestru z podaniem składu organów, sposobu reprezentacji i adresem aktualnej siedziby - tytułu prawnego do zajmowania na siedzibę Stowarzyszenia lokalu pod wskazanym adresem, w budynku będącego własnością gminy oraz podanie kosztów i wysokości określonej stawki czynszu - umów dotyczących przekazania przez wójta gminy dotacji i innych środków z budżetu publicznego za lata 2016-2019 - sprawozdań finansowych za lata 2016-2018 wraz z dokumentami stanowiącymi podstawę do rozliczenia - zgodnie z zawartymi umowami - otrzymanych dotacji ze środków publicznych. Dalej przytoczono, że mając na uwadze planowany termin artykułu oraz szeroko rozumiane prawo opinii publicznej do informacji, na podstawie art 4 ust. 3 ustawy - Prawo prasowe Skarżący żądał także - w przypadku odmowy udzielenia informacji - doręczenia na adres wydawcy pisemnej odmowy w nieprzekraczalnym terminie 3 dni od otrzymania wniosku. Do dnia składania skargi, pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany nie udostępnił informacji publicznej jak we wniosku, nie doręczył też pisemnej odmowy udzielenia żądanych informacji publicznych. W odpowiedzi na skargę oraz w pismach procesowych z 24 lipca oraz 23 sierpnia 2019 r. strona przeciwna wniosła o odrzucenie skargi lub ewentualnie o jej oddalenie, w pierwszym rzędzie podnosząc, że Stowarzyszenie nie należy do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych, wymienionych w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem nie wykonuje zadań publicznych i nie dysponuje majątkiem publicznym. Co więcej zaś, Stowarzyszenie nie otrzymało wniosku, o którym w skardze wspomina Skarżący, wobec czego nie mogło dopuścić się zarzucanej bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. W tej materii stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Przedmiotem skargi na bezczynność w kontrolowanej sprawie jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j. t. Dz. U. z 2016 r. poz.1764; zwana dalej w skrócie "u.d.i.p."). Powołana ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wymienione w art. 7 ust.1 u.d.i.p. różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. Unormowania komentowanej ustawy wprowadzają minimum formalizmu w zakresie procedury wnioskowej, złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zostało bowiem obwarowane żadną szczególną formą lub wymogami formalnymi. Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej wszczynane jest zatem na wniosek. W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że stosowny wniosek zawierający żądanie udostępnienia danej informacji publicznej musi dotrzeć do adresata, aby można było uznać, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej zostało wszczęte. Tylko bowiem skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może stanowić podstawę merytorycznego badania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego w zakresie rozpoznania tego wniosku. W ocenie Sądu orzekającego - wbrew twierdzeniu Skarżącego - nie sposób uznać, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała bezczynność, a to zważywszy na okoliczność, że Skarżący nie wykazał, by opisany na wstępie wniosek w przedmiotowej sprawie o udostępnienie informacji publicznej faktycznie dotarł do adresata. Organ zaprzecza konsekwentnie by otrzymał rzeczony wniosek Skarżącego. Przedłożone na wezwanie Sądu "Potwierdzenie nadania" stanowi jedynie dowód na okoliczność nadania (wysłania) w urzędzie pocztowym przesyłki o podanym numerze listu poleconego, jednakże sam fakt nadania takiej przesyłki nie jest równoznaczny z faktem skutecznego dotarcia takiej przesyłki do wiadomości organu, pomijając już aspekt jej rzeczywistej zawartości. Jedynie fakt doręczenia (a nie nadania w placówce pocztowej) pisma powoduje powstanie skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania w sprawie. Oznacza to, że podmiot jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej dopiero wówczas, gdy otrzyma stosowne żądanie w tej mierze (wniosek). Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, iż żądanie udzielenia informacji publicznej zostało doręczone jej dysponentowi. Tymczasem lektura akt sprawy, a w szczególności treść wypowiedzi Skarżącego, skłania do konstatacji, że Skarżący nie przejawiał zainteresowania w rozeznaniu, czy w istocie wniosek dotarł do adresata. Nie przedłożył do skargi choćby wydruku ze strony e-monitoringu Poczty Polskiej celem ustalenia, czy i kiedy przesyłka została doręczona, ani nie składał reklamacji co do doręczenia przesyłki, ewentualnie – nie powołał się na fakt chociażby podjęcia próby ustalenia telefonicznego ze Stowarzyszeniem, czy i w jakiej dacie otrzymało ono wniosek. Tym samym nie można przyjąć, że Stowarzyszenie pozostawało w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej objętej omawianym wnioskiem, ponieważ żądanie udzielenia informacji nie zostało doręczone temu podmiotowi. Skarga zatem jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.