IV SAB/Wr 94/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.), po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. z dnia 10 września 2013 r. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2012 r. sygn. akt IV SAB/Wr 94/11 oraz o wstrzymanie jego wykonania w sprawie ze skargi Z. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie świadczeń należnych osobie bezrobotnej postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o dokonanie wykładni powyższego wyroku; II. odmówić wstrzymania wykonania powyższego wyroku. Wyrokiem z dnia 21 maja 2012 r. sygn. akt IV SAB/Wr 94/11 oddalona została skarga Z. R., dalej skarżący, na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie świadczeń należnych osobie bezrobotnej. Pismami z dnia 6 sierpnia 2013 r. oraz z dnia 19 sierpnia 2013 r. skarżący, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wezwał Sąd "do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem" i stwierdzenia nieważności postępowania sądowoadministracyjnego oraz niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń wydanych w sprawie. Postanowieniem z dnia 14 października 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 94/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił dokonania wykładni wyroku tegoż Sądu, wskazując, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Zdaniem Sądu nie zachodziły przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia. Wyrok Sądu jest jasny zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny oddalenia skargi. Wobec tego trudno przyjąć, że wyrok ten wymaga niezbędnej wykładni. Wskazał ponadto, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny nieważności zapadłych przed tym sądem orzeczeń. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. wyłącznie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bada czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Odnośnie zaś żądania stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem, podał, że przepisy p.p.s.a., wprowadzające na grunt tego postępowania tę instytucję prawną, wymagają spełnienia określonych przesłanek, w tym sporządzenia takiej skargi przez profesjonalnego pełnomocnika. W dniu 10 września 2013 r. skarżący złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sygnowanych sprawach. W skardze wezwał Sąd, na podstawie art. 158 p.p.s.a., do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem, stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń i rozstrzygnięcia w sprawach oraz wstrzymania wykonania orzeczeń. Wskazać należy, że skarga skarżącego o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego wyroku zostanie rozpoznana przez tut. Sąd w odrębnym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek ten nie jest zasadny. Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o dokonanie wykładni wyroku Tut. Sądu z dnia 21 maja 2012 r. zawarty w skardze z dnia 10 września 2013 r. jest ponownym wnioskiem o dokonanie wykładni tego orzeczenia. Wskazać należy, że postanowieniem z dnia 14 października 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 94/11 Tut. Sąd odmówił dokonania wykładni wyroku tegoż Sądu, wskazując, że nie zachodziły przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia. Tym samym ponowne postępowanie z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni orzeczenia Tut. Sądu z dnia 21 maja 2012 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 94/11, oparte na tych samych przesłankach, jest bezprzedmiotowe. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania wyroku Tut. Sądu z dnia 21 maja 2012 r., oddalającego jego skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. wskazać trzeba, że zgodnie z art. 196 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Nie istnieje przepis prawa, na podstawie którego cytowany art. 196 p.p.s.a. mógłby znaleźć zastosowanie do wyroków, od których w myśl art. 173 § 1 p.p.s.a. przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie istnieje również odrębna regulacja dotycząca wstrzymania wykonania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tym samym, zgłoszony przez skarżącego wniosek w tym przedmiocie nie mógł odnieść pożądanego przez niego skutku. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., postępowanie sądowe z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni wyroku Tut. Sądu z dnia 21 maja 2011 r. należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe, co orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia. Natomiast odmówiono wstrzymania wykonania powyższego postanowienia na podstawie art. 196 p.p.s.a. (punkt II).