IV SAB/Wr 94/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 3 października 2014 r. w sprawie zmiany decyzji o zasiłkach celowych postanawia: odrzucić skargę. T. S., dalej skarżąca, wniosła w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 3 października 2014 r. w sprawie zmiany decyzji o zasiłkach celowych. W uzasadnieniu skargi podała, że organy pomocowe – MOPS - zwleka i nie wydaje decyzji w związku ze złożonymi w dniu 3 października 2014 r. wnioskami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia 26 marca 2015 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez podanie, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w niniejszej sprawie złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na bezczynność organu w sprawie. Powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 14 kwietnia 2015 r. Skarżąca nie udzieliła żadnej odpowiedzi na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 i w § 3 p.p.s.a., a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a powołanej na wstępie ustawy. Badanie zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność organu) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie złożenie zażalenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, mimo upływu zakreślonego terminu, czy przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność organu wyczerpała tryb odwoławczy służący jej w postępowaniu administracyjnym. Z akt spawy nie wynika też, ż tryb ten został w sprawie wyczerpany. W tej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.