IV SAB/Wr 957/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. H. na bezczynność Burmistrza Miasta Zgorzelec w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 22 maja 2025 r. I. umarza postępowania w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta Zgorzelec do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 22 maja 2025 r.; II. stwierdza, że Burmistrz Miasta Zgorzelec dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 22 maja 2025 r. i bezczynność ta nie miała miejsca z rażących naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza Miasta Zgorzelec na rzecz skarżącego K. H. kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 22 maja 2025 r. K. H. zwrócił się do Burmistrza Miasta Zgorzelec o udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznej w postaci aktualnych oraz archiwalnych umów najmu czterech komórek lokatorskich w budynku o powierzchni [...] m2, dla którego prowadzona jest kartoteka [...], zlokalizowanego na działce ewidencyjnej [...]/[...] w Z. przy "ulicy [...]" . Pismem z dnia 28 maja 2025 r. organ poinformował wnioskodawcę, że wniosek został przekazany do Administracji Domów Mieszkalnych w Zgorzelcu. Pismem z dnia 23 czerwca 2025 r. Administracja Domów Mieszkalnych poinformowała wnioskodawcę, że zgodnie z Ogólnym Rozporządzeniem o Ochronie Danych – RODO nie może udostępnić aktualnych oraz archiwalnych umów dzierżawy komórek lokatorskich, zlokalizowanych przy "ul. [...]" w Z. Pismo to zostało wysłane do wnioskodawcy w formie zwykłej przesyłki nierejestrowanej. W dniu 26 czerwca 2025 r. wnioskodawca wystosował do organu ponaglenie w związku z niezałatwieniem wniosku z dnia 22 maja 2025 r. Pismem z dnia 3 lipca organ poinformował wnioskodawcę, że wniosek przekazano do Administracji Domów Mieszkalnych. Jednocześnie ponaglenie wnioskodawcy przesłano do Administracji Domów Mieszkalnych przy piśmie z dnia 3 lipca 2025 r. z prośbą o nadesłanie wyjaśnień do organu. W piśmie z dnia 4 lipca 2025 r. Administracja Domów Mieszkalnych przesłała organowi wyjaśnienia w sprawie. Pismem z dnia 8 lipca 2025 r. organ wyjaśnił wnioskodawcy, że odpowiedź została udzielona w piśmie ADM z dnia 23 czerwca 2025 r., jednakże odpowiedź została przesłana w formie papierowej i dlatego organ przesłał w załączeniu skan tej odpowiedzi drogą elektroniczną. W piśmie z dnia 31 lipca 2025 r. Administracja Domów Mieszkalnych wyjaśniła wnioskodawcy (w uzupełnieniu pisma z dnia 23 czerwca 2025 r.), że pracownik ADM kilkukrotnie przeprowadzał wizje lokalne w terenie przy "ul. [...]" w celu ustalenia użytkowników komórek, ADM zwrócił się z prośbą do Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" jako zarządcy budynku nr przy "ul. [...]" w celu ustalenia osób korzystających z komórek gospodarczych, a także zweryfikowano dokumentację archiwalną dotyczącą budynku przy "ul. [...]". Ponadto ADM poinformowała, że nie jest w posiadaniu aktualnych i archiwalnych umów dzierżawy czterech komórek gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...]/[...] ([...]-[...], Obr. [...]) w Z. przy "ul. [...]" (pismo doręczone wnioskodawcy w dniu 5 sierpnia 2025 r.). Natomiast Burmistrz Miasta Zgorzelec w piśmie z dnia 18 sierpnia 2025 r. w odpowiedzi na wniosek z dnia 22 maja 2025 r. wyjaśnił, że organ nie posiada zawartych aktualnych ani archiwalnych umów najmu komórek w budynku posadowionym w obrębie działki nr [...]/[...], Obr. [...], [...] – [...], w ewidencji gruntów i budynków oznaczonym numerem [...]. W posiadaniu organu znajduje się jedynie dokumentacja sprzedaży lokali komunalnych w budynku przy "ul. [...]". Z dużym prawdopodobieństwem można zakładać, że komórki, z których korzystali mieszkańcy budynku przy "ul. [...]" znajdowały się w budynku [...]. Przyczyny braku umów najmu komórek nie są znane. Komórki nie mogły być objęte sprzedażą łącznie z lokalami komunalnymi, bowiem inwentaryzacji podlegały wyłącznie pomieszczenia znajdujące się w obrębie poszczególnych lokali mieszkalnych w budynku. Komórki posadowione na innej działce nie stanowiły części wspólnej nieruchomości i tym samym nie mogły być przedmiotem sprzedaży. Sprawa dotycząca komórek położonych w sąsiedztwie budynku przy "ul. [...]" jest aktualnie weryfikowana pod kątem możliwości zmian istniejącego stanu. W skardze z dnia 4 sierpnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (wpływ do organu w dniu 4 sierpnia 2025 r.) skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 22 maja 2025 r. niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych i art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przez nieudostępnienie żądanej informacji. Skarżący wyjaśnił, że pismo z ADM w wersji papierowej nigdy do niego nie dotarło, prawdopodobnie z uwagi na wysłanie Pocztą Polską bez potwierdzenia odbioru. Pomimo upływu terminu Urząd Miasta Zgorzelec nie udostępnił żądanej informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając że wniosek skarżącego z dnia 22 maja 2025 r. został niezwłocznie przekazany do ADM, będącej jednostką organizacyjną Gminy Miejskiej Zgorzelec, powołaną do wykonywania zadań w zakresie gospodarowania mieniem komunalnym. Skoro żądanie skarżącego dotyczyło umów najmu komórek lokatorskich, administrowanych przez ADM, to właśnie ta jednostka organizacyjna gminy, a nie Burmistrz Miasta, była zobowiązana do podjęcia stosownych czynności materialno – technicznych bądź procesowych związanych z rozpoznaniem wniosku. W konsekwencji brak jest podstaw prawnych do twierdzenia, ze organ dopuścił się bezczynności. Niezależnie od powyższego, Burmistrz Miasta pismem z dnia 18 sierpnia 2025 r. udzielił odpowiedzi, iż według informacji dostępnych zarówno w ADM, jak i w tut. Urzędzie, żądane dane nie występują. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w dacie wniesienia skargi, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności po myśli art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W odmiennej sytuacji, tj. gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała, wówczas skargę należy oddalić. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie udzielił żądanej informacji publicznej albo prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz. U. z 2022 r., poz. 902., dalej u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W ocenie Sądu, Burmistrz Miasta zobowiązany był do udzielenia skarżącemu informacji publicznej jako organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Skarżący zwrócił się w dniu 22 maja 2025 r. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej wprost do Burmistrza Miasta, a wniosek ten dotyczył budynku nr [...] z komórkami gospodarczymi, stanowiącym własność Gminy (sprzedaż osobom fizycznym dotyczyła tylko lokali mieszkalnych i udziału w częściach wspólnych budynku mieszkalnego). W piśmie z dnia 4 lipca 2025 r. Administracja Domów Mieszkalnych wyjaśniła organowi, że nie jest zorientowana, kto użytkuje komórki gospodarcze. Poza tym w procesie sprzedaży lokali gminnych nie uczestniczyła ADM, tylko przedstawiciele Gminy (z Urzędu Miasta). Z aktu notarialnego sprzedaży lokalu mieszkalnego przez Gminę z dnia 30 grudnia 1998 r. wynika, że najemczyni użytkuje dwie komórki o łącznej powierzchni [...] m2 (§ 1 aktu notarialnego, s. 2). W tej sytuacji podmiotem zobowiązanym do wyjaśnienia kwestii komórek gospodarczych, o których mowa w aktach notarialnych sprzedaży lokali mieszkalnych oraz do udzielenia informacji na wniosek skarżącego był Burmistrz Miasta i nieuzasadnione jest przerzucanie obowiązku udzielenia informacji na ADM. Ponadto żądana informacja stanowi informację publiczną. Żądana przez skarżącego informacja dotyczy majątku publicznego – majątku jednostki samorządu terytorialnego (art. 4 ust.1 pkt 5 lit. c) u.d.i.p.). W rozpatrywanej sprawie Sąd zobowiązany jest do oceny, czy w dniu wydania wyroku podmiot zobowiązany nadal pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego. Jak wynika z akt sprawy, przed wniesieniem skargi do WSA, ADM w piśmie z dnia 23 czerwca 2025 r. poinformował wnioskodawcę, że zgodnie z Ogólnym Rozporządzeniem o Ochronie Danych – RODO nie może udostępnić aktualnych oraz archiwalnych umów dzierżawy komórek lokatorskich (odpowiedź ta błędnie sugerowała, że ADM jest w posiadaniu żądanych umów). Po złożeniu ponaglenia przez wnioskodawcę, organ w piśmie z dnia 8 lipca 2025 r. wyjaśnił wnioskodawcy, że odpowiedź została udzielona przez ADM w dniu 23 czerwca 2025 r. i przesłał w załączeniu skan tej odpowiedzi drogą elektroniczną. W odpowiedzi tej organ bezpodstawnie powoływał się na Rozporządzenie w sprawie ochrony danych osobowych (istnieje możliwość anonimizacji danych osobowych). Następnie w piśmie z dnia 31 lipca 2025 r. Administracja Domów Mieszkalnych wyjaśniła wnioskodawcy (w uzupełnieniu pisma z dnia 23 czerwca 2025 r.), że nie jest w posiadaniu aktualnych i archiwalnych umów dzierżawy czterech komórek gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...]/[...] ([...]-[...], Obr. [...]) w Z. przy "ul. [...]". Jednakże pismo to doręczono wnioskodawcy w dniu 5 sierpnia 2025 r., a więc już po wniesieniu skargi do organu w dniu 4 sierpnia 2025 r. Również odpowiedź organu z dnia 18 sierpnia 2025 r. została doręczona skarżącemu już po wniesieniu skargi do WSA. Wobec udzielenia skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi na wniosek w pismach ADM z dnia 31 lipca 2025 r. (doręczone skarżącemu w dniu 5 sierpnia 2025 r.) oraz w piśmie Burmistrza Miasta z dnia 18 sierpnia 2025 r. (doręczone 18 sierpnia 2025 r.) zarzucany stan bezczynności ustał już po dniu wniesienia skargi przez skarżącego w dniu 4 sierpnia 2025 r., jednakże przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez Sąd. W związku z powyższym, postępowanie sądowoadministracyjne, w części obejmującej zobowiązanie do załatwienia sprawy, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a, podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia stronie skarżącej informacji publicznej, o którą zawnioskowała, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku dokonania oceny charakteru stwierdzonej bezczynności przez ustalenie, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie, co wprost wynika z treści art. 149 § 1a p.p.s.a. Należy wziąć pod uwagę, że na wniosek z dnia 22 maja 2025 r. ADM odpowiedział skarżącemu w dniu 23 czerwca 2025 r. (skarżący podał, że nie otrzymał tej odpowiedzi), a w dniu 8 lipca 2025 r. podmiot zobowiązany ponownie przesłał tę odpowiedź skarżącemu. Następnie ADM uzupełnił swoją odpowiedź w piśmie z dnia 31 lipca 2025 r., a podmiot zobowiązany udzielił wyczerpującej odpowiedzi w piśmie z dnia 18 sierpnia 2025 r. Stosownie do art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, przy czym organ może powiadomić wnioskodawcę o innym terminie udostępnienia informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Termin udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego upływał więc w dniu 5 czerwca 2025 r. Wprawdzie po terminie, ale skarżącemu zostały udzielone odpowiedzi przez ADM i organ. Kompletności tych odpowiedzi skarżący nie kwestionował przed WSA. Poza tym organ zareagował na ponaglenie skarżącego i podjął kroki w celu wyjaśnienia sprawy. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż organ dopuścił się bezczynności w udzieleniu informacji, która nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa mówimy przede wszystkim, jeżeli bezczynność jest wynikiem lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków. Opóźnienie w udzieleniu skarżącemu wyczerpującej i szczegółowej odpowiedzi odnośnie wniosku złożonego na podstawie przepisów u.d.i.p. nie wynikało ze złej woli organu, który reagował niezwłocznie na pisma wnoszone przez skarżącego. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku. O należnych skarżącemu kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt III sentencji wyroku (wpis od skargi - 100 zł).