IV SAB/Wr 96/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant st. sekretarz sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie braku załatwienia wniosku i decyzji na wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] oddala skargę. Pismem z dnia 10 kwietnia 2013r. Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie, cyt.:" (...) braku załatwienia wniosku i decyzji na wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W.[...], jako wydaną z rażącym naruszeniem prawa (...)", równocześnie domagając się ukarania organu za bezczynność oraz rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie trzech sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi, skarżący podkreślił m.innymi, że decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...]stanowiąca o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 marca 1998r. nie wyjaśnia sprawy - sytuacji prawnej wnioskodawcy. Skarżący zarzucił, że organ zakwestionowaną decyzją cofnął bezterminowo posiadany już status bezrobotnego, bez podstawy materialnej, gdy tymczasem w uzasadnieniu zakreślono okres pobierania renty od 1 marca 1998r do 31 marca 2002r. Wyjaśnił, że wniósł o stwierdzenie jej nieważności ze względu, iż decyzja ta nie reguluje obiektywnie i zgodnie z rzeczywistością całokształtu sytuacji prawnej wnioskodawcy dla wniesionego żądania o uznaniu za osobę zarejestrowaną i posiadającą status osoby bezrobotnej od dnia 1 kwietnia 2002r do 17 lipca 2002r., ponieważ decyzją tą tak naprawdę organ – w ocenie skarżącego, odmawia mu rejestracji w urzędzie z dniem 1 kwietnia 2002r., czego w ogóle się nie domagał. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi - z uwagi na wystąpienie w przedmiotowej sprawie przesłanek res iudicata, albo o oddalenie skargi z uwagi na brak wystąpienia przesłanek bezczynności organu, wnosząc także o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz organu wg norm przepisanych. Uzasadniając powyższe żądania, organ wskazał, że wnioskiem z dnia 27 grudnia 2012r. skarżący wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki w dokumentach i uznaniu go za osobę posiadającą status bezrobotnego w okresie od 1 kwietnia 2002r. do 17 lipca 2002 r. Dalej organ wyjaśnił, że pismem z dnia 6 lutego 2013r. skarżący Z. R.zaskarżył decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...]orzekającą o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 01.04.2002r. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zawarł również wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Powiatowy Urząd Pracy zgodnie z art.157 k.p.a., przekazał ów wniosek skarżącego wraz z oryginałem odwołania oraz aktami sprawy do organu wyższego stopnia, tj. Wojewody Dolnośląskiego - celem rozstrzygnięcia sprawy. W dniu 10 kwietnia 2013 r. Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z dnia 25 stycznia 2013 r. Organ dalej stwierdził, iż wskazane przez skarżącego orzeczenia administracyjne były weryfikowane w toku instancyjnym oraz sądowym i ocenione zostały jako prawidłowe. Nie dopatrzono się ze strony Powiatowego Urzędu Pracy we Wrocławiu naruszenia przepisów materialnoprawnych oraz proceduralnych. Wyżej opisany stan faktyczny sprawy pozwala również w ocenie organu na jednoznaczne stwierdzenie, iż organ w osobie Prezydenta, reprezentowany przez Powiatowy Urząd Pracy we W. nie pozostawał bezczynny w jakimkolwiek aspekcie poruszanej sprawy dotyczącej Z. R., tym bardziej w odniesieniu do wniosku strony o stwierdzenie nieważności aktów administracyjnych. PUP nie mając bowiem kompetencji do ich merytorycznego rozstrzygnięcia i wywiązując się z obowiązku wynikającego z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, przekazał zgodnie z właściwością instancyjną, w odpowiednich terminach, żądanie strony do właściwego organu odwoławczego. Wobec powyższego, pełnomocnik organu wniósł o obciążenie strony skarżącej kosztami przedmiotowego postępowania sądowo-administracyjnego, z uwagi na bezpodstawność i uciążliwość dochodzonych roszczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej p.p.s.a. (Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.) - kontrola ta obejmuje również bezczynność organu. Rozpoznając merytorycznie skargę należy podnieść, że przyjęte zostało, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, M. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd.Prawnicze "Lexis-Nexis" (W-a 2005, str. 86). Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kontrola Sądu w takich sprawach sprowadza się więc do zbadania, czy rzeczywiście organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce. W sytuacji zatem, gdy Sąd uzna skargę za uzasadnioną, może zobowiązać organ administracji do wydania w określonym terminie decyzji, postanowienia lub aktu czy też dokonania czynności z zakresu administracji publicznej, jeśli organ ten nie uczynił tego mimo obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Istotne jest przy tym, że w sprawach skarg na bezczynność organów administracji, wojewódzki sąd administracyjny orzeka biorąc pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili wydawania orzeczenia. Aby zatem ocenić czy skarżony przez Z. R. organ, tj. Prezydent Wrocławia pozostaje w bezczynności, należy mieć na względzie – jak to już wyżej Sąd podkreślił, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracyjnych sąd administracyjny orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w dacie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy. Równocześnie wskazać należy, że w tym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do kontroli wymienionych w skardze decyzji organu I instancji, tj. decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia[...] , jak i decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] z tej to przede wszystkim przyczyny, że w niniejszym postępowaniu, Sąd uprawniony jest jedynie do zbadania, czy organ I instancji pozostaje w bezczynności, czy też nie w przedmiocie zgłoszonego przez skarżącego żądania stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia[...] . To, że skarżący nie godzi się z opisanymi w skardze decyzjami Prezydenta W, nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, gdyż w niniejszym postępowaniu, jak to już Sąd zauważył, tą kwestią zajmować się nie może. W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi wniesionej do tut. Sądu w dniu 10 kwietnia 2013r. jest zarzucana Prezydentowi Wrocławia bezczynność w przedmiocie zgłoszonego przez skarżącego żądania stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] - orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 marca 1998r. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że przedmiotowe żądanie, skarżący zawarł w pkt II odwołania z dnia 30 stycznia 2013r. adresowanego do Wojewody D.(wpływ do organu I instancji w dniu 6 lutego 2013r.- prezentata organu) od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 1 kwietnia 2002r. Niewątpliwe jest także w sprawie, a co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych, że organ I instancji przy piśmie z dnia [...] przesłał do Wojewody D. zgodnie z art.133 k.p.a. opisane wyżej odwołanie skarżącego od w/w decyzji Prezydenta W. z dnia[...]– celem ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. W piśmie tym, skierowanym do Wojewody D. organ I instancji – wbrew zarzutom skarżącego, poinformował organ odwoławczy/wyższego stopnia, że w tymże odwołaniu strona zawarła również żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia[...], równocześnie wskazując, że decyzja ta podlegała weryfikacji w toku instancyjnym i organ odwoławczy wydał w dniu[... , a w konsekwencji WSA we W. wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009r. skargę Z. R. oddalił. W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że niezasadny jest podnoszony przez skarżącego zarzut bezczynności Prezydenta W., z tej to przede wszystkim przyczyny, iż organ I instancji stosownie do art.157§ k.p.a. przekazał przy w/w piśmie z dnia 12 lutego 2013r. do Wojewody D. jako organu właściwego do orzekania, zgłoszone przez skarżącego w opisanym wyżej piśmie – odwołaniu z dnia 30 stycznia 2013r. żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 marca 1998r. Zważyć przy tym także należy, a co jest również istotne w sprawie, że z akt sprawy wynika, iż Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu wniosku Z. R. o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Prezydenta W. z dnia [...], powołując się na przepis art.156 § 1 i art.157 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności opisanej decyzji organu I instancji. Niewątpliwe jest przy tym, że w uzasadnieniu tejże decyzji z dnia 24 czerwca 2013r., Wojewoda odwołuje się do żądania skarżącego zawartego w opisanym wyżej piśmie – odwołaniu skarżącego z dnia 30 stycznia 2013r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Wrocławia z dnia [...] orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 marca 1998r. Niesporne jest także w sprawie, że decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...]wydaną po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od opisanej wyżej decyzji Wojewody D. z dnia [...]- orzeczono o uchyleniu przedmiotowej decyzji Wojewody i umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...]orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 marca 1998r. Zauważyć przy tym również należy, że wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2014r., sygn.akt II S.A./Wa 1749/13 oddalona została skarga Z. R. na opisaną wyżej decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej. W uzasadnieniu tegoż wyroku, Sąd stwierdził m.innymi, że: " (...) na uwypuklenie zasługuje okoliczność, iż podstawy nieważnościowe wskazane przez stronę we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...]były tożsame z zarzutami sformułowanymi w skardze wniesionej od decyzji Wojewody D. z dnia [....]utrzymującej w mocy powyższą decyzję z 14 maja 2009 r. To zaś świadczy o tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oparł wyrok z 17 grudnia 2009 r., sygn.akt IV S.A./Wr 398/09 na analizie skarżonej decyzji przez pryzmat tych samych przesłanek nieważnościowych. Skoro więc zarzuty strony, zmierzające do stwierdzenia nieważności spornej decyzji, były już przedmiotem oceny Sądu administracyjnego, to organ zasadnie doszedł do przekonania, iż nie jest władny ponownie dokonywać we własnym zakresie analizy powyższej materii. Zgodnie bowiem z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i Sąd, który je wydał, lecz również inne Sądy i inne organy państwowe. Organ prowadząc niniejsze postępowanie był więc związany powołanym rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Słusznie zatem doszedł do przekonania, że bezprzedmiotowym jest ponowne prowadzenie postępowania w zakresie tożsamym z postępowaniem objętym sprawą o sygn. akt IV SA/Wr 397/09.(...)" W konsekwencji powyższych ustaleń nie można – zdaniem Sądu przyjąć, by w niniejszej sprawie Prezydent Wrocławia pozostawał w bezczynności, skoro z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Z taką natomiast sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skoro nie miała miejsca w sprawie bezczynność organu, to oznacza , że brak było podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego do "ukarania organu za bezczynność". Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak wyżej.