IV SAB/Wr 97/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 31 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na bezczynność D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. w przedmiocie wydania pozwolenia konserwatorskiego postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zasądzić od D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. na rzecz skarżącego W. P. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 7 pkt 1, art. 36 ust. 1 pkt 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568, ze zm.) oraz art. 17 pkt 2, art. 127 § 2 i art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania W. P. – zwanego dalej skarżącym, od decyzji D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] znak [...] odmawiającej skarżącemu zezwolenia na wykonanie robót budowlanych, polegających na utwardzeniu terenu nieruchomości wraz z miejscami postojowymi, remoncie ogrodzenia, wykonaniu elewacji w zakresie ocieplenia budynku styropianem i wykonaniu tynku strukturalnego budynku usługowego, położonego na dz. nr [...], przy ul. [...] w W. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia 11 lipca 2012 r. skarżący skierował do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zażalenie na bezczynność D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W., w przedmiocie niezałatwienia sprawy poprzez niewydanie pozwolenia konserwatorskiego po wydaniu decyzji przez organ II instancji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) oraz art. 17 pkt 2 i art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uznał zażalenie za nieuzasadnione. Skarżący pismem z dnia 17 sierpnia 2012 r. wniósł skargę w niniejszej sprawie na bezczynność D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. w związku z naruszeniem art. 35 § 3 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy - niewydanie pozwolenia konserwatorskiego po wydaniu decyzji przez organ II instancji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]. Skarga wpłynęła do organu I instancji w dniu 21 sierpnia 2012 r. Zarzucając organowi I instancji bezczynność skarżący domagał się: 1) wydania stosownego orzeczenia przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie tj. uwzględnienia skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej p.p.s.a.; 2) uwzględnienia skargi na bezczynność i zobowiązania organu I instancji do załatwienia sprawy - wydania pozwolenia konserwatorskiego po wydaniu decyzji przez organ II instancji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], w określonym przez Sąd terminie, w przypadku niezałatwienia sprawy przez organ I instancji w trybie autokontroli; 3) stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) wymierzenia organowi I instancji grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 5) zasądzenia od organu I instancji na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie 357 zł, w tym wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 240 zł, wpisu w kwocie 100 zł, oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. W uzasadnieniu podał, że minęły ponad dwa miesiące od dnia wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, a organ I instancji nie załatwił sprawy. Decyzją z dnia 21 sierpnia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., w związku z decyzją organu odwoławczego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w nawiązaniu do lustracji konserwatorskiej przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2012 r. organ I instancji umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Zarządzeniem z dnia [...] października 2012 r. Sąd zwrócił się do pełnomocnika skarżącego, aby w terminie 7 dni oświadczył, czy podtrzymuje skargę wniesioną w niniejszej sprawie, wobec podjęcia w dniu 21 sierpnia 2012 r. przez organ I instancji decyzji nr [...]. W odpowiedzi pismem z dnia [...] października 2012 r. pełnomocnik skarżącego podał, że wobec wydania decyzji w trybie autokontroli, wnosi o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i zasądzenie kosztów postępowania (art. 201 § 1 p.p.s.a.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, odstąpienie od wymierzenia organowi grzywny oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu przedstawił szczegółowo przebieg postępowania w sprawie i wskazał, że po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia 21 sierpnia 2012 r. nr [...] umorzył postępowanie. Powołując się na doktrynę i orzecznictwo sądowe podniósł, że nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa i nie pozostawał w bezczynności na żadnym etapie postępowania, podejmując wymagane prawem działania i wydając decyzję w sprawie. Dodał, że w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu, organ ten wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności konieczne jest umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w trybie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wniósł też o odstąpienie od wymierzenia grzywny, podnosząc, że nie dopuścił się bezczynności w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie o art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.),a także na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W takich sprawach skargę na bezczynność można wnieść skutecznie, jeżeli organ administracji nie załatwia sprawy w terminie określonym bądź to w przepisach art. 35 - 36 k.p.a., bądź w terminie wynikającym z innej ustawy regulującej sposób postępowania organów administracji. Zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego - ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej k.p.a., organy administracji publicznej zobowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowane - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 1-3 k.p.a.). W przypadku przekroczenia tych terminów organ administracji zobowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 k.p.a.). Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (por. art. 37 § 1 k.p.a.). Stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (zob. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, ONSA WSA 2009 nr 4, poz. 63, lex nr 463487). W przedmiotowej sprawie organ I instancji dokonał czynności, jakiej domagał się skarżący. Po wniesieniu przez skarżącego skargi do Sądu D. Wojewódzki Konserwator Zabytków we W. wydał w dniu 21 sierpnia 2012 r. decyzję nr [...], z treści której wynika, że została podjęta po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] uchylającą decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia w przedmiocie wydania pozwolenia konserwatorskiego. W tej sytuacji brak jest podstaw do zobowiązania organu I instancji do wydania aktu, bowiem orzeczenie takie zostało już wydane. Wydanie i następnie doręczenie przez organ I instancji decyzji z dnia 21 sierpnia 2012 r. nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne, wydanej po wniesieniu skargi oznacza, że organ ten przestał tkwić w bezczynności, co czyni bezprzedmiotowym niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, w związku z czym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2, Sąd orzekł jak w punkcie I postanowienia. Mając na względzie okoliczności faktyczne sprawy i zasady prowadzenia postępowania administracyjnego zawarte w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym upływ czasu jaki nastąpił od wydania decyzji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], do wydania przez organ I instancji decyzji z dnia 21 sierpnia 2012 r. nr [...] Sąd uznał, że w dniu wniesienia skargi organ I instancji pozostawał bezczynny. Organ ten nie wykazał, by przed wydaniem decyzji z dnia 21 sierpnia 2012 r. nr [...] podjął działania, o jakich mowa w art. 35 § 3 k.p.a. Wobec umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie, a także wobec treści art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd nie orzekł, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz nie orzekł w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny uznając, że brak jest ku temu podstaw. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę 357 zł składa się: kwota 100 zł uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi oraz określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) kwota 240 zł wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym za czynności oraz reprezentację skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w niniejszej sprawie, a także kwota 17 zł opłaty skarbowej uiszczona od pełnomocnictwa.