IV SAB/Wr 97/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 marca 2016 r. sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie rozpoznania i wydania decyzji na złożony wniosek o udzielenie pomocy w uzyskaniu zatrudnienia oddalono skargę w całości. Pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. Z. R. (dalej skarżący) złożył mi.in. skargę na bezczynność organu - działającego z upoważnienia Prezydenta W. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Zespół Terenowej Pracy Socjalnej Nr [...], na złożony wniosek o udzielenie pomocy w uzyskaniu zatrudnienia. Wskazał, że domaga się stwierdzenia bezczynności organu pomocowego w przedmiocie rozpoznania i wydania decyzji na złożony wniosek o udzielenie pomocy w uzyskaniu zatrudnienia. Podał, że przed wniesieniem skargi pismem z dnia 18 marca wypełnił obowiązek z art. 37 k.p.a. wnosząc zażalenie na niezałatwienie sprawy i przewlekłość postępowania w sprawie do organu wyższego stopnia. W motywach uzasadnienia skarżący powołując się na art. 36 ustawy o pomocy społecznej wywiódł, że po stronie organu istnieje niespełniony obowiązek załatwienia jego wniosku z dnia 7 stycznia 2013 r. w którym domagał się pomocy w uzyskaniu zatrudnienia. Zdaniem skarżącego sprawa powinna być załatwiona decyzją. W konsekwencji doszło zatem do "niedozwolonej bezczynności ze strony organu pomocowego". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. W uzasadnieniu organ podkreślił, ze twierdzenia skargi są chybione. MOPS bowiem działając według kompetencji i właściwości rzeczowej występował w tej kwestii z pismami do Powiatowego Urzędu Pracy we W. w celu nakierowania na skarżącego działań aktywizujących, wskazywał także na możliwości korzystania z agencji pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do uwzględnienia skargi na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a oraz do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.). W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi, czyli braku stanu bezczynności, sąd oddala ją, co wynika z art. 151 p.p.s.a. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Knysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Analiza akt pod wskazanym wyżej kątem daje podstawę do uznania, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że organ jest bezczynny. Bezczynność również ma miejsce w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie, a takich działań nie podjął (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1983 r. SA Wr 6/83 z dnia 20 lipca 1999 r. I SAB/ 60/99/OSP 2000 Nr 6, poz. 87). Termin do podjęcia określonej czynności określa art. 35 i 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz.U. z 2000, Nr 98, poz. 1271 ze zm.) - dalej k.p.a. W myśl art. 35 k.p.a. organy są obowiązane załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1 i 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). W każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.).Na niezałatwienie sprawy w terminach określonych w powołanych przepisach stronie służy zażalenie do organu wyższej instancji, (art. 37 k.p.a.) Wniesienie zażalenia jest warunkiem niezbędnym do złożenia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Skarżący wypełnił powyższy warunek gdyż pismem z dnia 18 marca 2013 r.. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. zażalenie między innymi na bezczynność organu I instancji w przedmiocie rozpoznania opisanego w skardze wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. umorzyło postępowanie wszczęte wskazanym wyżej zażaleniem ([...]). W postanowieniu tym przedstawiono pogląd, który w całości podziela Sąd a mianowicie, że udzielenie pomocy do uzyskania zatrudnienia nie następuje w formie decyzji administracyjnej. Nie jest to indywidualna sprawa rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Udzielenie pomocy wnioskowanej przez skarżącego winno przybrać postać działań faktycznych. Jest ona udzielana w ramach pomocy socjalnej, polega na wspieraniu kogoś, pomocy w uzyskaniu zatrudnienia. Sąd zaważa, iż powyższe wnioski należy wyprowadzić z brzmienia powołanego przez skarżącego art. 36 ust. 1 pkt 2 lit. g o pomocy społecznej, mówi on o pomocy w uzyskaniu zatrudnienia a nie obowiązku znalezienia zatrudnienia, skierowania do pracy czy obowiązku zatrudnienia. Organ - Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło też, że w związku z powyższym wnioskiem skarżącego zainteresowanego (z 20 września, 12 października i 12 listopada 2013 r. podjęto działania, co wynika z dokumentacji obrazującej działania podjęte na skutek wniesienia omawianych podań. Zainteresowany otrzymał od pracownika socjalnego wykaz agencji pośrednictwa pracy działających na terenie W., w celu poszukiwania pracy. Z urzędu Sądowi wiadomo, że takie działania były przez organ kontynuowane ale skarżący nie skorzystał z nich. Wskazano także, że organ I instancji wystąpił do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy pismem z dnia 4 października 2012 r. nr [...], celem aktywizacji zawodowej wnioskodawcy. Z kolei organ ten w piśmie z dnia 19 października 2012 r. [...] poinformował o podjętych działaniach zmierzających do aktywizacji zawodowej strony. Powyższe fakty nie dają podstaw do uznania, biorąc pod uwagę kompetencje ustawowe organów pomocowych- bezczynności organu I instancji w tym zakresie. Niewątpliwie brak jest też podstaw prawnych do wydania wnioskowanej przez skarżącego decyzji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.