IV SAB/Wr 97/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi G. S. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokata D. H. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23 % podatku VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. W dniu 4 lutego 2015 r. do Zarządu Dróg Komunikacji i Utrzymania Miasta w W. wpłynął za pośrednictwem Biura Organizacyjnego Urzędu Miejskiego w W. wniosek G. S. o udzielenie informacji publicznej w zakresie nakładania opłat dodatkowych za nieuiszczony postój w strefie płatnego parkowania. We wniosku zapytano, dlaczego pracownicy odpowiedzialni za nakładanie opłat za parkowanie na płatnych miejscach postojowych bez uiszczania opłaty parkingowej nie egzekwują opłaty za brak biletu parkingowego od właściciela opisanego przezeń samochodu parkującego od lutego 2014 r. na miejscach płatnego postoju przy ul. B. Wniesiono o podanie przepisu prawa, który jest podstawą odstąpienia od nakładania opłaty dodatkowej za brak biletu opłaty parkingowej. W dalszej części wniosku zwrócono się także o udzielenie informacji, czy Zarząd Dróg, Komunikacji i Utrzymania Miasta w W. (ZDKiUM w W.) zaproponował nowelizację uchwały, w tym zapis z zerową stawką. Pismem Z-cy Dyrektora ZDKiUM w W. z dnia 9 lutego 2015 r., skierowanym do G. S. (oznaczonym jako dotyczącego wniosku Nr 107/14 z dnia 16 lipca 2014 r.) odpowiedziano, że ZDKiUM w W. posiada informację o pojeździe parkującym na ul. B., którego właściciel, lekarz prowadzący poradnię zdrowia korzysta z zerowej stawki opłaty za postój pojazdu. Postanowienie § 5 uchwały nr XXVI/236/08 Rady Miejskiej W. z dnia 27 czerwca 2008 r. wprowadza stawkę zerową opłat. Poinformowano ponadto, że aktualnie została przygotowana nowa uchwała dotycząca stref płatnego parkowania, która jest konsultowana. Dalej podano, jakie brzmienie będzie miała projektowa uchwała, jeżeli nie nastąpią istotne zmiany jej treści w komisjach Rady Miejskiej. Pismem z dnia 27 lutego 2015 r. (data wpływu do organu: 9 marca 2015 r.) G. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której stwierdził, że w dniu 3 lutego 2015 r. złożył do Prezydenta W. wniosek o udostępnienie opisanej wyżej informacji publicznej. Stwierdził, że do dnia 6 marca 2015 r. nie otrzymał od zobowiązanego żądanej, zgodnej z wnioskiem, informacji publicznej. W związku z tym wniósł o zakreślenie organowi ustawowego terminu do udostępnienia uprawnionemu żądanej informacji, zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku oraz nakazanie organowi wyciągnięcie konsekwencji służbowych w stosunku do urzędnika winnego nie udostępnienia żądanej informacji publicznej, zgodnej z żądaniem zawartym we wniosku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ZDKiUM w W. działający z upoważnienia Prezydenta W. wniósł o jej oddalenie. W motywach podano m.in., że termin na rozpatrzenie wniosku, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej mijał w dniu 17 lutego 2015 r. Wniosek ten został rozpatrzony w terminie pismem z dnia 9 lutego 2015 r. Dalej podano, że w piśmie z dnia 9 lutego 2015 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek skarżącego omyłkowo powołano się na wcześniejszy wniosek skarżącego z dnia 16 lipca 2014 r. podając, że "dotyczy wniosku nr 107/14 z dnia 16 lipca 2014 r.", zamiast wniosku z dnia 2 lutego 2015 r. Jest to błąd pisarski, który został zauważony po wpłynięciu skargi. Pismem z dnia 16 marca 2015 r. ZDKiUM w W. chcąc naprawić swój błąd ponownie przesłało skarżącemu odpowiedź na jego wniosek z prawidłowo wskazaną datą wniosku. Mając na uwadze przedstawiony wyżej stan faktyczny sprawy stwierdzono, że pomimo błędu pisarskiego, który nie ma znaczenia dla udzielonej informacji, organ dopełnił czynności udzielenia informacji publicznej w terminie. Podczas rozprawy w dniu 10 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i zawarte w niej wnioski. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Kontrola ta jest sprawowana – w myśl § 2 ustawy – pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem stosownej czynności (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, uw. 72 do art. 3). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, uw. 34 do art. 3). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu, albo do podjęcia określonej czynności. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782), powoływanej dalej również jako: u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Z kolei art. 6 ust. 1 u.d.i.p. określa przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Obejmuje on m. in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. i zasadach funkcjonowania tych podmiotów. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (zob. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. II SA 1956/02, LEX nr 78062). Przy czym prawo do informacji publicznej jest zasadą, a wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3572/02, LEX nr 144641). Informacje, o udostępnienie których wnioskował skarżący mają walor informacji publicznej. Taki charakter należy przypisać zarówno danym o wysokości utraconych przez gminę dochodów wskutek nieegzekwowania należnych na jej rzecz świadczeń (opłat), jak i o projektowaniu aktów normatywnych (w tym aktów prawa miejscowego). Z akt administracyjnych sprawy wynika jednak, że skarżącemu w ustawowo określonym terminie udzielono żądanej informacji publicznej. Lektura tych akt wskazuje, że wniosek o udostępnienie przedmiotowej informacji wpłynął do Biura Obsługi Klienta Urzędu Miejskiego w W. w dniu 3 lutego 2015 r. Oznacza to, że termin na rozpatrzenie wniosku, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej mijał w dniu 17 lutego 2015 r. Tymczasem w niniejszej sprawie wniosek ten został rozpatrzony w terminie pismem z dnia 9 lutego 2015 r. Świadczy o tym dołączony do akt administracyjnych sprawy dowód, t.j. odpowiedź na wniosek udzielona pismem z dnia 9 lutego 2015 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 12 lutego 2015 r. W związku z tym za przekonującą należy uznać argumentację organu, z której wynika, że w piśmie z dnia 9 lutego 2015 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek skarżącego omyłkowo powołano się na wcześniejszy wniosek skarżącego z dnia 16 lipca 2014 r. "dotyczy wniosku nr 107/14 z dnia 16 lipca 2014 r.", zamiast wniosku z dnia 2 lutego 2015 r. Jest to błąd pisarski, który został zauważony po wpłynięciu skargi. W tej sytuacji organ pismem z dnia 16 marca 2015 r., chcąc naprawić swój błąd, ponownie przesłał skarżącemu odpowiedź na jego wniosek z prawidłowo wskazaną datą wniosku. Należy zauważyć, że pismo organu z dnia 16 marca 2015 r., poza prawidłowym określeniem daty wniosku, jest identyczne co do formy i treści z pismem z dnia 9 lutego 2015 r., udzielającym skarżącemu żądanej przez niego informacji publicznej. Zdaniem Sądu omyłka pisarska, która wkradła się do treści udzielonej terminowo odpowiedzi, nie może niweczyć sensu i materialnej istoty udzielonej skarżącemu informacji publicznej. Na koniec należy skarżącemu wyjaśnić, że Sąd nie jest również władny do zobowiązania podmiotu zarządzającego zakładem pracy do wdrożenia odpowiedzialności służbowej, wobec pracowników, którzy – zdaniem skarżącego, naruszyli swoje obowiązki, zwłaszcza w ramach postępowania dotyczącego udostępnienia informacji publicznej. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.