IV SAB/Wr 99/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 99/13 odrzucającego skargę Z. R. na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie rozpoznania i wydania decyzji w sprawie udzielenia pomocy w uzyskaniu zatrudnienia i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: odmówić wykładni postanowienia. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 99/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. R., dalej: skarżący, na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie rozpoznania i wydania decyzji w sprawie udzielenia pomocy w uzyskaniu zatrudnienia i ustanowienia adwokata z urzędu. Pismem z dnia 7 marca 2016 r. skarżący złożył wniosek o wykładnię postanowienia z dnia 5 lutego 2016 r. z tym uzasadnieniem, że wydane postanowienie jest dla niego niezrozumiałe i nasuwa wątpliwości co do zasadności odrzucenia skargi. Skarżący wystąpił jednocześnie z "petycją" o wystąpienie do Sejmu z ustawodawczą inicjatywą o nowelizację ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Odnosząc się do istoty żądania wnioskodawcy wskazać należy, że konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w tej sprawie. Postanowienie z dnia 5 lutego 2016 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odrzucenia skargi. Wobec tego trudno przyjąć, że postanowienie to wymaga niezbędnej wykładni. Należy przy tym wskazać, że aczkolwiek skarżący we wniosku formułuje żądanie dokonania wykładni postanowienia, niemniej jednak z treści uzasadnienia nie sposób wywnioskować na czym te domniemane wątpliwości miałyby polegać. Z analizy wniosku wynika wręcz odmienna konstatacja, że skarżący prowadzi polemikę z rozstrzygnięciem postanowienia, którego przedmiotem było odrzucenie jego skargi, nie mając przy tym żadnych wątpliwości, że było to rozstrzygnięcie co najmniej niezasadne. Odnosząc się do wniosku skarżącego o wystąpienie do Sejmu z inicjatywą ustawodawczą o nowelizację ustawy p.p.s.a. wskazać trzeba brak podstaw do występowania do właściwych organów ze stosowną inicjatywą ustawodawczą. Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.