IV SAB/Wr 99/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi Z. R., na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie załatwienia podania z dnia 20 sierpnia 2013 r. dotyczącego weryfikacji decyzji Kierownika ZTPS nr 1 MOPS we W. z dnia 5 sierpnia 2013 r., nr [...], postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 9 maja 2014 r., uzupełnionym następnie pismem z 12 czerwca 2014 r., Z. R. (zwany dalej skarżącym lub stroną) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. polegającą na nierozpoznaniu jego podania z dnia 20 sierpnia 2013 r. w przedmiocie weryfikacji decyzji Kierownika ZTPS nr 1 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]. Wezwaniem z 5 stycznia 2015 r. skarżący został zobowiązany do wykazania, w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Kolegium wystąpił ze stosownym żądaniem usunięcia zarzucanego stanu bezczynności przez ten organ. Jednocześnie strona została pouczona, że nieusunięcie braku formalnego skargi w zakreślonym terminie będzie skutkowało jej odrzuceniem. Korespondencja zawierająca opisane wezwanie została skarżącemu doręczona w dniu 12 stycznia 2015 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie udzielił żądanej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem w stanie faktycznym niniejszej sprawy, aby strona mogła wystąpić ze skuteczną – pod względem formalnym – skargą na bezczynność organu, zobowiązana była do wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przez Kolegium (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1083/14). Wobec pominięcia tej okoliczności w treści skargi, strona została wezwana do wykazania, że zadośćuczyniła obowiązkom wynikającym z art. 37 § 1 k.p.a. Jednocześnie skarżący został pouczony, że niewykazanie skorzystania ze środków prawnych, o których mowa w przywołanym powyżej przepisie, będzie prowadziło do odrzucenia skargi. Pismo zawierające wezwanie zostało skarżącemu doręczone 12 stycznia 2015 r., zatem siedmiodniowy termin na udzielenie odpowiedzi w żądanym zakresie upłynął bezskutecznie z dniem 19 stycznia 2015 r. (poniedziałek). Skoro skarżący nie udzielił odpowiedzi na wskazane wezwanie, tym samym nie wykazał, że wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia w celu usunięcia bezczynności Kolegium – co było warunkiem stwierdzenia dopuszczalności skargi. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, skargę – jako niedopuszczalną – należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.