IV SO/Wr 1/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. L. o ustanowienie adwokata postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. L. L. pismem z dnia 21 stycznia 2007 r. nazwanym pozwem wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę przeciwko Skarbowi Państwa zarzucając, że nie wypłaca mu zasiłku dla bezrobotnych i nie otrzymuje pieniędzy na opiekę socjalną. W piśmie tym wskazał, że jest osobą bezrobotną, od znajomych zaś dowiedział się, że powinien strać się o zasiłek z pomocy społecznej. Uważa, że każdy bezrobotny powinien być informowany o prawie do korzystania z pomocy społecznej. Ośrodek pomocy społecznej przyznał mu zasiłek w kwocie 161,40 zł, zaś skarżący uważa, że powinien otrzymać kwotę 418 zł. Pracownicy Ośrodka wyjaśnili mu, że pomoc społeczna przyznawana jest stosownie do wysokości posiadanych środków finansowych. W latach 80 mieszkał w NRF i przez okres czterech lat otrzymywał zasiłek socjalny w kwocie 400 marek. Wskazał, że żąda od Skarbu Państwa kwoty 25.000 zł za uszczerbek na zdrowiu, rozłąkę z rodziną. Do pisma tego dołączył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zaliczające go do lekkiego stopnia niepełnosprawności, decyzję Starosty K. z dnia 13 marca 2002 r. o utracie prawa do zasiłku od dnia 15 lutego 2002 r., zaświadczenie Arbeitsamt Bremerhaven 2850, decyzję MGOPS w L. z dnia 29 czerwca 2006 r. przyznającą mu zasiłek okresowy w wysokości 161,40 zł oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 7 czerwca 2006 r. uchylającą decyzję organu I instancji przyznającą zasiłek okresowy w wysokości 161,40 zł, orzeczenie lekarskie D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. nr [...] stwierdzające istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi. Następnie pismem Sądu z dnia 29 stycznia 2007 r. sygn. KO 6/07 wyjaśniono skarżącemu co stanowi przedmiot zaskarżenia do sądu administracyjnego oraz wezwano go do skonkretyzowania przedmiotu jego skargi poprzez wskazanie jaki akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, jakiego organu i kiedy podjęty obejmuje jego skarga. Jednoczenie zwrócono się o podpisanie skargi tj. nadesłanie odpisu podpisanej skargi lub podpisanie skargi w sekretariacie Sądu, gdyż na egzemplarzu skargi znajdującej się w aktach sprawy brak jest podpisu strony, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi lub pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie to zostało odebrane w dniu 1 lutego 2007 r. Termin do udzielenia odpowiedzi upłynął zatem w dniu 8 lutego 2007 r. W odpowiedzi na to pismo skarżący w dniu 7 lutego 2007 r. nadał w urzędzie pocztowym wypełniony urzędowy formularz wniosku, w którym wniósł o ustanowienie adwokata. W rubryce nr 3 "Informacja o przedmiocie zaskarżenia" wskazał w podrubryce nr 3.1 określającej nazwę zaskarżonego aktu, iż obejmuje on "prawa człowieka i życia", w podrubryce nr 3.4 nazwa organu wydającego zaskarżony akt podał "Skarb Państwa", w rubryce nr 3.5 czego ten akt dotyczy podał "niewypłacalność dla bezrobotnych minimum socjalnego", w rubryce nr 3.6 wartość przedmiotu zaskarżenia podał "25.000 zł". W uzasadnieniu wskazał, że jest osobą bezrobotną od 15 lutego 2002 r., przez trzy lata nie otrzymywał żadnych świadczeń, poniósł uszczerbek na zdrowiu i żąda odszkodowania. Decyzja MGOPS przyznającą zasiłek w wysokości 161, 40 jest niezgodna z prawem, gdyż powinien otrzymać zasiłek w kwocie 418 zł, bo prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Oświadczył, że posiada dom o powierzchni 100m2 i nie posiada innych nieruchomości, przedmiotów i papierów wartościowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że ustanowienie adwokata obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym. Natomiast art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu dla siebie i rodziny. Nie kwestionując okoliczności zawartych we wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.s.a., w myśl którego prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.s.a. odnosi się do skargi wszczynającej postępowanie przed sądem administracyjnym. Stosownie do art. 3 § 2 p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skarżący zaś, jak już wyżej wskazano, pomimo skutecznego doręczenia mu wezwania Sądu, nie uzupełnił braków formalnych skargi, ponieważ nie podpisał tej skargi i nie sprecyzował co jest jej przedmiotem. Przyjąć zatem należy, iż skarga jest niedopuszczalna, a tym samym oczywiście bezzasadna. Bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z jej merytoryczna oceną, ale i z możliwością jej wniesienia. Z tych względów skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 247 ustawy p.s.a., należało orzec jak na wstępie.