IV SO/Wr 10/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z kolejnego wniosku M. M. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie zaniechania przez Komornika Sądowego czynności zawiadomienia o przyznaniu przez MOPS w B. świadczenia z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej oraz niewykonania żadnych czynności dotyczących spłaty zaległości w zlikwidowanym funduszu alimentacyjnym i przyznania zadośćuczynienia postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt IV SO/Wr 10/14 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W jego uzasadnieniu wskazano, że kolejny wniosek skarżącego z dnia 26 września 2014 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, złożony w okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 15 września 2014 r. umarzające postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, jest bezprzedmiotowy, ponieważ w uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 września 2014 r. wskazano, że Sąd już postanowieniem z dnia 16 maja 2014 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy przed wszczęciem postępowania sądowego z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a, zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Skarga ta miałaby dotyczyć bowiem zaniechania przez komornika sądowego czynności zawiadomienia o przyznaniu przez MOPS świadczenia z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej oraz niewykonania żadnych czynności dotyczących spłaty zaległości w zlikwidowanym funduszu alimentacyjnym i przyznania zadośćuczynienia. Ponadto w postanowieniu tym dodano, że w uzasadnieniu postanowień z dnia 16 czerwca 2014 r. i z dnia 22 lipca 2014 r. oraz z dnia 15 września 2014 r. wskazano, że skarżący nadal żąda przyznania prawa pomocy w celu sporządzenia skargi na czynność, wobec której wojewódzki sąd administracyjny w postanowieniu z dnia 16 maja 2014 r. stwierdził, że nie podlega ona zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu tego postanowienia podkreślono, że oceny dotyczącej bezzasadności skargi nie zmienia fakt, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2014 r. zostało doręczone matce skarżącego w dniu 27 października 2014 r. W okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia od powyższego postanowienia Sądu z dnia 21 października 2014 r. umarzającego postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy skarżący, dnia 2 listopada 2014 r., nadał w urzędzie pocztowym, kolejny wniosek z dnia 31 października 2014 r., o przyznanie prawa pomocy w zakresie, obejmującym zarówno zwolnienie od kosztów sądowych jak i ustanowienie radcy prawnego, wskazując w nim w rubryce nr 3.1 obejmującej przedmiot zaskarżenia, postanowienie Sądu z dnia 21 października 2014 r. Wyjaśnił przy tym, że żąda aby uznano jego wniosek o przyznanie prawa pomocy za zasadny oraz że żąda prawa pomocy w celu napisania zażalenia. W uzasadnieniu kolejnego wniosku opisał swoją sytuację materialną i osobistą. Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega więc powyższy kolejny (szósty) wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu, który został nadany w urzędzie pocztowym 2 listopada 2011 r., a podpisany 31 października 2014 r. W niniejszej sprawie skarżący zatem również żąda przyznania prawa pomocy w celu wniesienia kolejnego zażalenia, tj. na postanowienie Sądu z dnia 21 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. Z treści art. 245 § 2 p.p.s.a. wynika, że zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego obejmuje prawo pomocy w zakresie całkowitym. Kolejny wniosek skarżącego z dnia 31 października 2014 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, złożony w okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 21 października 2014 r. umarzające postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego jest bezprzedmiotowy. O bezprzedmiotowości postępowania wszczętego tym wnioskiem świadczy w dalszym ciągu fakt, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 października 2014 r. wskazano, że Sąd pierwszym postanowieniem wydanym w niniejszej sprawie w dniu 16 maja 2014 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy przed wszczęciem postępowania sądowego z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a, zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Skarga ta miałaby dotyczyć bowiem zaniechania przez komornika sądowego czynności zawiadomienia o przyznaniu przez MOPS świadczenia z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej oraz niewykonania żadnych czynności dotyczących spłaty zaległości w zlikwidowanym funduszu alimentacyjnym i przyznania zadośćuczynienia. Ponadto w uzasadnieniu pozostałych postanowień z dnia 16 czerwca 2014 r. i z dnia 22 lipca 2014 r. oraz z dnia 15 września 2014 r. i z dnia 21 października 2014 r. wskazano, że skarżący nadal żąda przyznania prawa pomocy w celu sporządzenia skargi na czynność, wobec której wojewódzki sąd administracyjny już w postanowieniu z dnia 16 maja 2014 r. stwierdził, że nie podlega ona zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu tych postanowień podkreślono, że oceny dotyczącej bezzasadności skargi nie zmienia fakt, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia. W niniejszej zaś sprawie skarżący również żąda przyznania prawa pomocy w celu wniesienia kolejnego zażalenia, tj. na postanowienie Sądu z dnia 21 października 2014 r., co oznacza, że żądanie to dotyczy przyznania prawa pomocy także przed wszczęciem postępowania sądowego na czynność, która nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ponadto na podstawie art. 227 § 2 p.p.s.a. zażalenie w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy, jest wolne od wpisu. W tej sytuacji postępowanie wszczęte kolejnym wnioskiem skarżącego z dnia 31 października 2014 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym podlega umorzeniu przez Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a w związku z art 245 § 2 i art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji .