IV SO/Wr 13/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Z. o wznowienie postępowania w sprawie IV SO/Wr 6/09 zakończonej prawomocnym postanowieniem odrzucającym skargę o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego we W. z tytułu nieprzekazania Sądowi skargi na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy ponownego ustalenia wysokości świadczeń emerytalnych wypłaconych po dniu 1 stycznia 1999 r. wraz z odsetkami oraz stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r. postanawia odrzucić skargę o wznowienie. W dniu 19 października 2009 r. L. Z. przesłał do WSA we Wrocławiu pismo zatytułowane "Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy". Zarządzeniem z dnia 21 października 2009 r. zarejestrowano w repertorium SO pod sygn. akt IV SO/Wr 13/09 oryginał skargi L. Z. z dnia 14 października 2009 r., nazwanej: "Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy" jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego we W. z tytułu nieprzekazania Sądowi skargi na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] r., nr [...], oraz sporządzono uwierzytelnioną kserokopię skargi L. Z. z dnia [...] r., nazwanej: "Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy" i zarejestrowano w repertorium SO pod sygn. IV SO/Wr 14/09, jako wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego we W. z tytułu nieprzekazania Sądowi skargi. Jednocześnie w powyższej sprawie wezwano skarżącego do podania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku, czy żądanie zawarte w pismach z dnia 14 października 2009 r. oraz 22 października 2009 r. należy traktować jako :zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 października 2009 r. wydane w sprawie o sygnaturze IV SO/Wr 6/09, czy jako wniosek (skargę) o wznowienie postępowania w wyżej wskazanej sprawie. Ponadto zobowiązano skarżącego, w przypadku potwierdzenia, że jest to skarga o wznowienie postępowania do podania podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Pismem z dnia 7 listopada 2009 r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt IV SO/Wr 6/09 zakończonej postanowieniem z dnia 12 października 2009 r. odrzucającego skargę. Jako podstawę wznowienia postępowania skarżący wskazał naruszenie art. 271 pkt 1 p.p.s.a. z powodu "orzekania w sprawie przez Sędziego NSA Henryka Ożoga". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem w przypadkach przewidzianych w tej ustawie. Ustawa ta w przepisach art. 271 - art. 274 wskazuje podstawy wznowienia postępowania. Z przepisu art. 271 p.p.s.a. wynika, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Zgodnie zaś z art. 272 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (§ 1). W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2). Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 p.p.s.a.). Sąd stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z ustawowych przesłanek enumeratywnie wyliczonych w przepisach art. art. 271, 272, 273 i 273 p.p.s.a. Wbrew zarzutowi skargi, orzekanie w sprawie przez Sędziego NSA Henryka Ożoga było zgodne z ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie był on sprawie wyłączony z mocy ustawy, a strona przed wydanie orzeczenia w sprawie nie domagała się jego wyłączenia. Zgodnie z art. 18 § 1 p.p.s.a., sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. § 2. Powody wyłączenia trwają także po ustaniu uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli. § 3. Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi. § 4. Sędzia, który orzekał w postępowaniu sądowym w sprawie skargi na decyzję, nie może orzekać w postępowaniu sądowym dotyczącym tej samej sprawy po wznowieniu postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy nie zachodzi w tej sprawie, żadna z wymienionych okoliczności, a wskazany przez stronę fakt orzekania przez sędziego w sprawie, która była przedmiotem zaskarżenia, nie miał miejsca, gdyż przedmiotem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2009 r. było oddalenie zażalenia skarżącego przedmiocie przyznania prawa pomocy. W tej sytuacji wniesiona przez stronę skarżącą skarga o wznowienie postępowania sądowego podlegała odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.