IV SO/Wr 14/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV wniosku A.K. o wymierzenie grzywny A. sp. z o.o. z siedzibą w J. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć A. sp. z o.o. z siedzibą w J. grzywnę w kwocie 1.500 (słownie: tysiąc pięćset) złotych; II. zasądzić od A. sp. z o.o. z siedzibą w J. na rzecz wnioskodawcy A.K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prawomocnym postanowieniem z dnia 20 lutego 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SO/Wr 39/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na skutek wniosku A.K., wymierzył A. spółce z o. o. w J. grzywnę w kwocie 1.000 zł za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w sprawie dotyczącej niewykonania prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wydanych w sprawach o sygn. akt IV SAB/Wr 299/17 oraz IV SA/Wr 42/19 (pkt I postanowienia), oraz zasądził od A. spółce z o. o. w J. na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wniesionym w rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 15 czerwca 2020 r. A.K. ponownie zawnioskował o wymierzenie A. spółce z o. o. w J. kolejnej grzywny, tym razem w maksymalnej wysokości, za nieprzekazanie Sądowi skargi z aktami sprawy. W uzasadnieniu podał, że mimo wymierzenia grzywny na mocy prawomocnego postanowienia z 20 lutego 2020 r. organ wciąż uchyla się od przekazania skargi wraz z aktami sprawy Sądowi. Z ostrożności wnioskodawca podniósł, że nawet gdyby okazało się, iż skarga dotarła do Sądu, grzywna, stanowiąca środek dyscyplinujący i represyjno-prewencyjny, powinna zostać wymierzona, skoro organ uchybił ustawowemu terminowi i naruszył prawo skarżącego do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. W ocenie A.K., jedynie wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości może wpłynąć na aktywność organu, skoro dotychczasowa kara nie przyniosła oczekiwanego rezultatu. A. spółka z o. o. w J. nie złożyło odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie kolejnej grzywny jest zasadny. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Cytowany przepis statuuje obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Aby przeprowadzić taką kontrolę sąd musi bowiem posiadać materiały konieczne do jej przeprowadzenia i świadomość tego, że skarżący wszczął postępowanie. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Rozpoznając wniosek złożony w sprawie należy w pierwszej kolejności rozważyć dopuszczalność powtórnego wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za dalsze niewywiązywanie się z obowiązków wynikających z art. 54 § 2 tej ustawy. Kwestię tę wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 418/12. W rozważaniach podniesiono, że "Ponowny wniosek o wymierzenie grzywny organowi w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie może być uznany za niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. tylko dlatego, że grzywna ta została organowi już raz wymierzona, skoro organ nadal nie wywiązuje się z obowiązków określonych w art. 54 § 2 powołanej ustawy. Nie zachodzi w takiej sprawie stan tzw. powagi rzeczy osądzonej. Przedmiotem kolejnego wniosku jest dalsza opieszałość organu, która nie stanowiła przedmiotu pierwotnego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. Chodzi także o fakt, że brak możliwości skutecznego złożenia w takiej sytuacji kolejnego wniosku uniemożliwiałby skarżącemu realizację prawa do sądu, który ma rozpoznać wniesioną skargę w rozsądnym terminie, podczas gdy organ nadal nie przekazuje jej sądowi. Takie działania utrudniałyby również pracę i działanie sądu, który zostałby pozbawiony instrumentów do realizacji prawa do sądu i rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. Ponadto treść art. 171 p.p.s.a. wskazuje, że res iudicata to moc prawna prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, a więc orzeczenia materialnego. Sprawy z wniosku o wymierzenie grzywny nie mają charakteru rozstrzygnięć merytorycznych, a jedynie dotyczą wymierzenia grzywny za nierespektowanie obowiązku i terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy. Tym samym tylko przyjęcie dopuszczalności ponownego złożenia wniosku o wymierzenie grzywny czyni realnym prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie dla strony, jak i prawo do sądu. W przeciwnym razie ani skarżący ani sąd nie miałby realnych instrumentów zmuszających do przekazywania skarg kierowanych do sądu. Jeśli zatem pierwsza grzywna nie przynosi skutku, to dalsza zwłoka organu, stanowiąca nowy element faktyczny winna umożliwiać skarżącemu domaganie się ponownie wymierzenia organowi kary, tym razem bardziej dotkliwej finansowo." Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie zaprezentowany pogląd w pełni podziela. Mając zatem na uwadze, że mimo prawomocnie wymierzonej grzywny w kwocie 1.000 zł (na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2020 r., sygn. akt IV SO/Wr 39/19) do Sądu nadal nie przekazano skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, wniosek o wymierzenie organowi kolejnej grzywny należało uznać za uzasadniony. Rozstrzygając o wymiarze grzywny Sąd wziął pod uwagę fakt, że organ nie wykonał przewidzianego w ustawie obowiązku, a ukaranie grzywną w wysokości 1.000 zł nie odniosło zamierzonego skutku. W ocenie Sądu, wymierzenie kolejnej grzywny w kwocie 1.500 zł (a zatem o wartości wyższej od pierwotnie orzeczonej) stanowi, na obecnym etapie sprawy, środek odpowiedni dla zdyscyplinowania organu. Sąd nie znalazł tym samym podstaw do wymierzenia grzywny o wartości maksymalnej uznając, że tak daleko idąca dolegliwość powinna być zarezerwowana dla przypadków skrajnych. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Zasądzona na rzecz wnioskodawcy od A. spółki z o. o. z siedzibą w J. kwota 100 zł odpowiada wysokości wpisu jaki uiścił wnioskodawca w sprawie, inicjując postępowanie o wymierzenie grzywny.