IV SO/Wr 15/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt IV SO/Wr 15/16 odrzucającego wniosek A. K. o wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej "[...]" sp. z o.o. z/s w L. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt IV SO/Wr 15/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek A.K. (zwanego dalej wnioskodawcą, stroną lub skarżącym) o wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej "[...]" sp. z o.o. z/s w L. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę Wskazane postanowienie zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 16 września 2016 r. z pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 21 września 2016 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo oznaczone jako zażalenie, którym wnioskodawca zaskarżył opisane na wstępie postanowienie. Zwrócił on również uwagę, że zgodnie z art. 194 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), na wydane przez Sąd postanowienie – wbrew otrzymanemu pouczeniu – nie przysługuje skarga kasacyjna, lecz zażalenie. Dodał także, że pogląd ten dotyczy wszystkich postanowień w przedmiocie ukarania grzywną, a więc także oddalających bądź odrzucających wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesione przez stronę zażalenie, nie było środkiem odwoławczym dopuszczalnym w niniejszej sprawie, wobec czego należało je odrzucić. Zważyć bowiem należy, że przedmiotem zaskarżenia było postanowienie o odrzuceniu wniosku o ukaranie grzywną, dla wydania którego podstawą prawną był art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. W myśl zaś art. 173 § 1 p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2 – 4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na uwzględnienie nie zasługiwał pogląd wnioskodawcy, że właściwym środkiem odwoławczym w niniejszej sprawie jest zażalenie. Zgodnie bowiem z treścią art. 194 § 1 pkt 10 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest ukaranie grzywną. Wydane zaś postanowienie w ogóle nie odnosiło się do zasadności ukarania organu grzywną, lecz ograniczyło się wyłącznie do formalnej oceny żądania skarżącego. Stąd też przepis art. 194 § 1 pkt 10 p.p.s.a. nie znajdował w niniejszej sprawie zastosowania. Zauważyć również należy, że rozpoznawany środek odwoławczy, nawet traktowany w kategoriach skargi kasacyjnej, nie mógł zostać uznany za skutecznie wniesiony. Jak stanowi bowiem art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Stosownie zaś do treści art. 175 § 2 p.p.s.a., wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego nie stosuje się, gdy sporządzającym tę skargę będzie sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Ani z akt sprawy, ani tym bardziej z treści pisma nie wynika, aby skarżący należał do katalogu osób uprawnionych do osobistego wniesienia skargi kasacyjnej. Reasumując powyższe rozważania należało stwierdzić, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie okazało się niedopuszczalne, gdyż właściwym środkiem zakwestionowania opisanego na wstępie postanowienia była skarga kasacyjna. Z tej przyczyny zażalenie należało odrzucić, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.