IV SO/Wr 15/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt IV SO/Wr 15/17 odrzucającego zażalenie Z.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2017 r., sygn. akt IV SO/Wr 15/17 w przedmiocie wymierzenia grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: odmówić wykładni powyższego postanowienia. Pismem z dnia 22 marca 2017 r. Z. R. (zwany dalej stroną, skarżącym lub wnioskodawcą) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o ukaranie grzywną Samorządowego kolegium Odwoławczego we W. za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2017 r., sygn. akt IV SO/Wr 15/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił powyższy wniosek. Na to orzeczenie, skarżący pismem z dnia 2 sierpnia 2017 r. wniósł zażalenie. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2017 r. zażalenie skarżącego zostało odrzucone z uwagi na brak uiszczenia opłaty sądowej. W dniu 8 grudnia 2017 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o dokonanie wykładni powyższego postanowienia, wskazując, że doręczone orzeczenie jest dla niego niezrozumiałe. W uzasadnieniu wniosku skarżący nadto podniósł, że przed zaskarżeniem jakiegokolwiek orzeczenia na drodze instancyjnej należy spytać sąd o "jego emocje w trakcie orzekania o sprawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Postanowienie z dnia 14 listopada 2017 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a zwłaszcza przyczyny leżące u podstaw odrzucenia zażalenia z dnia 2 sierpnia 2017 r. Trzeba również podkreślić, że wniosek o wykładnię postanowienia nie może stanowić kolejnego środka odwoławczego, za pomocą którego strona będzie prowadziła polemikę z wydanym orzeczeniem. Jeśli skarżący nie zgadza się w jakiekolwiek części z zapadłym w jego sprawy rozstrzygnięciem sądu może skorzystać z przysługujących mu środków odwoławczych na zasadach i w trybie wynikającym z przepisów prawa, o których treści w niniejszej sprawie został prawidłowo pouczony. Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.