IV SO/Wr 18/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata złożonego przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego postanawia oddalić wniosek. S. P. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z treści wniosku wynika, że skarżąca wnosi o przyznanie prawa pomocy w związku z zamiarem złożenia skargi na pismo Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] nr [...] dotyczące kwestii związanych z zawartą umową najmu lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przed wszczęciem postępowania sądowego. Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania sądowego. Z rubryki nr 3 wniosku i z jego uzasadnienia wynika, że skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy celem sporządzenia skargi na pismo Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] nr [...] dotyczące kwestii związanych z zawartą umową najmu lokalu mieszkalnego. Tymczasem, po myśli art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a. odnosi się do skargi wszczynającej postępowanie przed sądem administracyjnym. Przy czym, bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu. Tymczasem, z wyliczenia spraw podlegających właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także z istoty sprawy sądowoadministracyjnej, określonej w art. 1 p.p.s.a., bezspornie wynika, iż zapowiadana przez skarżącą skarga nie ma charakteru administracyjnoprawnego. Artykuł 247 p.p.s.a. może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 tej ustawy (Hanna Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/27), a nie ulega wątpliwości, że stosunek cywilnoprawny w postaci umowy najmu i towarzyszące mu powinności stron umowy nie może być utożsamiany z zakresem kontroli administracji publicznej, jaką sprawuje sąd administracyjny. Z tych względów skarżącej nie przysługuje prawo pomocy. Mając to zatem na uwadze, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.