IV SO/Wr 19/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. M. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych; II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz J. M. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2024 r. J. M. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu (dalej: organ, Wojewoda) grzywny za nieprzekazanie Sądowi w terminie skargi z dnia 28 marca 2024 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że w dniu 28 marca 2024 r. złożyła skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 7 marca 2024 r., jednak skarga ta nie została przekazana do Sądu w ustawowym terminie. Wnioskodawca zaznaczył, że z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, iż dla wymierzenia organowi grzywny nie mają znaczenia przyczyny nieprzekazania skargi sądowi. Okoliczności stanowiące podstawę naruszenia terminu mogą mieć jedynie wpływ na ustalenie wysokości grzywny. Jednocześnie obowiązek przekazania sądowi skargi istnieje niezależnie od tego czy organ uznaje, że skarga nie jest zasadna. W konsekwencji skarżący uznał, że wniosek o wymierzenie grzywny organowi jest w pełni uzasadniony. W odpowiedzi na wniosek z dnia 3 czerwca 2024 r. Wojewoda wniósł o jego oddalenie i odstąpienie od nałożenia grzywny. Organ wskazał, że w dniu 14 marca 2024 r. udzielono wnioskodawcy informacji, że organem właściwym do udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 7 marca 2024 r. jest Marszałek Województwa oraz przekazano wniosek temu organowi. W dniu 17 marca 2024 r. skarżący poinformował organ, że podjęte przez Wojewodę działania nie stanowią załatwienia jego wniosku, a następnie w dniu 28 marca 2024 r. wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie. Wojewoda wyjaśnił, że skarga wraz z odpowiedzią na skargę oraz korespondencją e-mailową została przekazana do Sądu w dniu 9 maja 2024 r. Organ podkreślił również, że wnioskujący nie powoływał się w korespondencji e-mailowej na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z czym Wojewoda - działając w dobrej wierze - niezwłocznie poinformował skarżącego, że nie jest w posiadaniu żądanych przez niego informacji. Końcowo organ wskazał, że pracownik, który prowadził przedmiotową sprawę, od dnia 27 marca 2024 r. przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, w związku z czym - ze względu na zmniejszoną obsadę kadrową - przekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy odbyło się z opóźnieniem. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 7 marca 2024 r. została przekazana przez organ do tutejszego Sądu wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy w dniu 9 maja 2024 r. (Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia) i została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wr 398/24. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 54 § 1 u.p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 u.p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 u.p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a. Zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 u.p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 u.p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępne w bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym, że przedmiotem niniejszej sprawy jest nieprzekazanie skargi z zakresu dostępu do informacji publicznej, należało wziąć pod uwagę treść art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.), będącego przepisem szczególnym w odniesieniu do u.p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Podkreślić należy, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 u.p.p.s.a., ma charakter mieszany dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Czynność przekazania skargi do sądu administracyjnego jest czynnością z zakresu postępowania sądowego w sprawie sądowoadministracyjnej i ma istotny wpływ na sprawność tego postępowania. Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny - kwestia ta jak i wysokość grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego (z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.) - to przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie ustawowemu terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Sąd nie może przy tym zadziałać w tej kwestii z urzędu, bez stosownego wniosku skarżącego. W okolicznościach faktycznych sprawy nie ulega wątpliwości, że Wojewoda nie wywiązał się z ustawowego obowiązku przekazania do sądu administracyjnego skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Jak wynika z urzędowego poświadczenia przedłożenia, skarga została wniesiona przez stronę do organu w dniu 28 marca 2024 r. Tym samym, zgodnie z treścią art. 21 pkt 1 u.d.i.p., organ powinien był przekazać skargę do Sądu w terminie 15 dni od dnia jej otrzymania, tj. najpóźniej w dniu 12 kwietnia 2024 r., czego jednak nie uczynił. Skarga została przekazana przez Wojewodę do tutejszego Sądu wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy dopiero w dniu 9 maja 2024 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał wniosek strony za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości dwustu złotych. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze treść wniosku, charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność) oraz okres zwłoki organu. Skarga wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy zostały bowiem przekazane dopiero wskutek złożenia przez stronę wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sąd wziął jednak pod uwagę, że Wojewoda tylko nieznacznie uchybił terminowi, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Ponadto z oświadczenia organu wynika, że opóźnienie w przekazaniu skargi spowodowane było długotrwałym (trwającym od 27 marca 2024 r.) zwolnieniem lekarskim pracownika, który zajmował się przedmiotową sprawą. W ocenie Sądu grzywna w ww. wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. Z powyższych względów, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 u.p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 u.p.p.s.a.