IV SO/Wr 2/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. C. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skarżący pismem z dnia 28 lutego 2007 r. wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i zwolnienie od opłat sądowych z uwagi na to, iż zamierza zaskarżyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uchwałę Rady Powiatu w O. Podniósł, że jest osobą niepełnosprawną, mieszkańcem Domu Pomocy Społecznej. Nadesłał orzeczenie potwierdzające, że jest osobą niezdolną do pracy ze względu na ogólny stan zdrowia i decyzję ZUS z dnia 1 marca 2006 r., z której wynika, że wysokość renty wynosi 597,46 zł, zaś wysokość świadczenia do wypłaty wynosi 133,84 zł, ponieważ renta zostaje pomniejszona o kwotę 388,35 zł z tytułu odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej. Następnie pismem referendarza sadowego z dnia 13 marca 2007 r. skarżący został wezwany do sprecyzowania jaką konkretnie uchwałę Rady Powiatu w O. zamierza zaskarżyć poprzez wskazanie daty jej podjęcia, co jest jej przedmiotem i nadesłania kopii tej uchwały. Tego samego dnia do Sądu wpłynął podpisany przez skarżącego urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, nadany w urzędzie pocztowym w dniu 9 marca 2007 r. W formularzu tym skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, zaś w rubryce nr 3 "przedmiot zaskarżenia" wskazał uchwałę Rady Powiatu w O. z dnia 27 lutego 2007 r., Nr [...]. Podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i że jego dochód wynosi 133,84 zł. Do formularza dołączył kopię uchwały, wskazanej w rubryce nr 3. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 229 pkt 4 i art. 239 kpa i dotyczy ponownego rozpoznania skargi skarżącego z dnia 21 czerwca 2006 r. na działalność Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w O. Powyższe wskazuje, iż skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w celu wniesienia i sporządzenia skargi do sądu administracyjnego na wspomnianą uchwałę Rady Powiatu w O. z dnia 27 lutego 2007 r., Nr [...] dotyczącą ponownego rozpoznania Jego skargi na działalność Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w O. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata obejmuje prawo pomocy w zakresie całkowitym. Przepis art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie do art. 243 § 1 tej ustawy prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Natomiast w myśl art. 247 cytowanej ustawy, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 cytowanej ustawy odnosi się do skargi wszczynającej postępowanie przed sądem administracyjnym. W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w przytoczonym art. 247 cytowanej ustawy. Skarżący bowiem, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w celu sporządzenia i wniesienia skargi na uchwałę Rady Powiatu w O. z dnia 27 lutego 2007 r., NR [...] w przedmiocie ponownego rozpatrzenia Jego skargi na działalność Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w O. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 227 kpa w związku z art. 239 § 1 kpa. Stosownie do art. 227 kpa przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy. W myśl art. 238 § 1 kpa, zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu od którego pochodzi, wskazanie w jaki sposób skarga została załatwiona oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska, stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgodnie zaś z art. 239 § 1 kpa w przypadku gdy skarga w wyniku jej rozpatrzenia, uznana została za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania nowych okoliczności – organ właściwy do jej rozpatrzenia może, w odpowiedzi na tę skargę podtrzymać swoje poprzednie stanowisko. Rada Powiatu w O. podjęła zatem uchwałę informującą skarżącego o sposobie załatwienia jego ponownej skargi na działalność Dyrektora Domu Pomocy Społecznej. Skarga ta powoduje wszczęcie "samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego, kończącego się czynnością materialno -techniczną czyli zawiadomieniem o załatwieniu skargi (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz, 2 Wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1998r., str. 920). Czynność ta nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zaskarżona uchwała jest więc czynnością materialno – techniczną informującą o sposobie załatwienia kolejnej skargi złożonej na podstawie art. 227 kpa w związku z art. 239 § 1 kpa . Przepis art. 3 § 2 pkt 1 – 8 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określa akty i czynności z zakresu działalności administracji publicznej podlegające kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Uchwała organu stanowiącego powiatu informująca o sposobie załatwienia ponownej skargi wniesionej w trybie art. 227 kpa w związku z art. 239 § 1 dotyczącej zaniechania (działania) dyrektora domu pomocy społecznej nie może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego tylko z tego względu, iż stanowi jedyną możliwą prawną formę działania rady powiatu. W kwestii tej wypowiedział się już Naczelny Sądu Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 12 kwietnia 2001r. ( sygn. akt I SA/ 2668/00, Lex nr 54426) stwierdził, że "rozpatrzenie skarg wnoszonych na podstawie art. 227 kpa nie następuje w formach wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o NSA (obecnie jest to art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), co nie dotyczy skarg, do których rozpoznania są właściwe rady gmin, powiatów oraz sejmików województw. Te organy bowiem we wszystkich sprawach należących do ich właściwości podejmują uchwały. Jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa są taka samą czynnością informującą o sobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 kpa, którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Uznanie zatem, że w sytuacji gdy załatwienie skargi, o której mowa art. 227 kpa, nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nieuzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, którym skarga nie zostałaby załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia nie służyłaby". Przyjąć zatem należy, iż skarga na uchwałę rady powiatu informującą o sposobie załatwienia ponownej skargi wniesionej w trybie art. 227 kpa w związku z art. 239 § 1 kpa jest niedopuszczalna, a tym samym oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 cytowanej ustawy. Bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale i z możliwością jej wniesienia. Skarżącemu nie przysługuje zatem prawo pomocy w celu sporządzenia i wniesienia skargi, która jest niedopuszczalna i tym samym nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.