IV SO/Wr 2/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt I OPP 49/13 oddalającego skargę Z. R. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu , sygn. akt IV SO/Wr 2/13 w sprawie z wniosku Z. R. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy postanawia: odrzucić skargę. W dniu 2 stycznia 2013 r. skarżący Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie grzywny Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej we W., w maksymalnej ustawowo wysokości, za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 16 listopada 2012 r. w ustawowym terminie 30-tu dni w trybie art. 54 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi złożonej w siedzibie organu administracyjnego na decyzję ostateczną Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., Działu Świadczeń Sekcja Dodatków Mieszkaniowych nr[...]., o odmowie zmiany decyzji z dnia [...]w oparciu o art. 154 k.p.a. oraz zawartego w piśmie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w związku z błędnym pouczeniem, co do środka zaskarżenia. W odpowiedzi na powyższy wniosek, Dyrektor MOPS we W. stwierdził, że z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, na okoliczność w/wym. wniosku wynika, że faktycznie nastąpiło uchybienie obowiązkowi, o którym mowa w art. 54 § 2 cytowanej ustawy. Dyrektor MOPS podkreślił, że nie był w posiadaniu informacji o wpłynięciu do MOPS skargi z dnia 16 listopada 2012 r. Skarga ta wpłynęła i została zarejestrowana w siedzibie komórki organizacyjnej MOPS - Działu Świadczeń, która mieści się pod innym adresem niż siedziba Ośrodka, w której urzęduje Dyrektor. Ze sprawą nie został zapoznany Dyrektor MOPS, w związku z czym przedmiotowa skarga nie została zadekretowana na konkretnego pracownika lub komórkę odpowiedzialną za załatwienie tej skargi. Nadto podkreślono, że decyzja na którą Z. R. złożył w dniu 16 listopada 2012 r. w Dziale Świadczeń tut. Ośrodka skargę do WSA, nie funkcjonuje już w obrocie prawnym, ponieważ została wyeliminowana przez orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławcze we W. z dnia [...]r. SKO[..]. Nie jest to w ocenie strony przeciwnej okoliczność usprawiedliwiająca do uchybienia wskazanemu na wstępie obowiązkowi, jednak sytuacja ta mimo wszystko nie pociąga za sobą ujemnych skutków dla Z. R. lub naruszenia jego interesu prawnego. W załączeniu przekazano oryginał skargi Z. R. z dnia 16 listopada 2013 r. oraz oryginały akt sprawy, które ze względu na toczące się w czasie wpływu tej skargi do MOPS - przed organem wyższej instancji postępowania: odwoławczego oraz w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, zostały zwrócone do MOPS dopiero w dniu 16 stycznia br. Zarządzeniem z dnia 18 lutego 2013 r. sędzia sprawozdawca skierowała sprawę na rozprawę. W pismach z dnia 19 i 22 kwietnia 2013 r. skarżący wniósł "skargę na skład sędziowski". Powyższe pisma zostały włączone do akt sprawy. Zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2013 r. Przewodniczący Wydziału wyznaczył termin rozprawy na dzień 2 lipca 2013 r. W dniu 11 czerwca 2013r. skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tut. Sądu skargę na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki , wnosząc m. innymi o zwolnienie z kosztów sądowych – opłaty stałej wynikającej z art.17 ust.1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. W tym samym dniu skarżący złożył w tut. Sądzie wniosek o przyznanie prawa pomocy , podając w rubryce oznaczonej pkt.3.5 "Czego dotyczy" – " Skarga do NSA o naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez uzasadnionej zwłoki". W odpowiedzi na złożony przedmiotowy wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, referendarz sądowy [...]pismem z dnia 11 maja 2013r. poinformowała skarżącego powołując się na przepis art.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), że skarżący jest zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, na podstawie art. 239 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. z którego wynika, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W dniu 18 czerwca 2013r. skarżący wniósł do tut. Sądu pismo zatytułowane : "Zażalenie na odmowę dokonania czynności procesowych i publikacji postanowienia", domagając się rozpoznania jego wniosku i zwolnienie go z opłaty sądowej od wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi z dnia 11 czerwca 2013 r. Wyznaczona na dzień 2 lipca 2013 r. rozprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu została odroczona z uwagi na konieczność nadania biegu złożonemu przez skarżącego w dniu 1 lipca 2013 r. wnioskowi o wyłączenie wszystkich sędziów WSA we Wrocławiu i Opolu do rozpoznawania spraw, pism procesowych i składanych wniosków. Postanowieniem z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt IV SO/Wr 2/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie Z. R. na odmowę dokonania czynności procesowych i publikacji postanowienia w sprawie z wniosku Z. R. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt I OPP 49/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Z. R. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu , sygn. akt IV SO/Wr 2/13. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, że naruszył prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Od dnia wpływu do Sądu wniosku o wymierzenie organowi grzywny (2 stycznia 2013 r.) do dnia złożenia przez skarżącego skargi na przewlekłość postępowania (11 czerwca 2013 r.) upłynęło 5 miesięcy. W tym okresie Sąd podejmował poszczególne czynności procesowe konieczne do rozpoznania sprawy w rozsądnych terminach. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OW 217/13, wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do rozpoznania wniosku strony o wyłączenie sędziów sądów administracyjnych we Wrocławiu i w Opolu. Prawomocnym zarządzeniem z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt IV SO/Gl 39/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił przedmiotowy wniosek skarżącego bez rozpoznania. Akta sprawy przesłane przez Naczelny Sąd Administracyjny wpłynęły do tutejszego Sądu w dniu 9 kwietnia 2015 r. W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o "(...) stwierdzenie nieważności postępowania sądowoadministracyjnego oraz niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń opublikowanych w sygnowanych sprawach (...)", w tym m.in. w sprawie o sygnaturze akt IV SO/Wr 2/13. Kolejnymi pismami z dnia 19 sierpnia i 10 września 2013 r. skarżący powtórzył treść swojego żądania w zakresie stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń, w ostatnim z wymienionych pism wskazując, że swoim żądaniem obejmuje prawomocne orzeczenia kończące postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazał, że domaga się stwierdzenia niezgodności z prawem opublikowanych orzeczeń, gdyż stanowią one o jego uprzedmiotowieniu, prowadzą do obejścia prawa, zamykają mu drogę do obrony swoich praw i do sprawiedliwego wyroku oraz przeciwstawiają się przepisom o pomocy społecznej. Pismem z dnia 8 sierpnia 2013 r. skarżący złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt I OPP 49/13 oddalającego skargę Z. R. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu , sygn. akt IV SO/Wr 2/13 w sprawie z wniosku Z. R. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 285a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarga ta przysługuje również od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego ale tylko wtedy gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej (art. 285a § 3 p.p.s.a.) Wniesiona skarga nie mogła zostać rozpatrzona przez Sąd, albowiem zaistniały przesłanki formalne uniemożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie. W myśl bowiem art. 285f §3 p.p.s.a. skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 285I p.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zgodnie zatem z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich podmiotom. W rozpoznawanej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia została sporządzona osobiście przez skarżącego, który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Zatem skarga ta nie spełnia wymogu ustawowego wynikającego z art. 285f § 3 p.p.s.a., niezbędnego do skutecznego jej wniesienia, nie jest bowiem sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. W tej sytuacji, na podstawie art. 285f § 3 w związku z art. 285I p.p.s.a., skargę należało odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.