IV SO/Wr 21/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. K. o wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w Z. sp. z o.o. za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w Z. sp. z o.o. grzywnę w kwocie 100 (słownie: sto) złotych; II. zasądzić od Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w Z. sp. z o.o. na rzecz skarżącego A. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. K., dalej: wnioskodawca, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w Z. sp. z o.o., dalej: Przedsiębiorstwo, za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 19 maja 2013 r. na bezczynność Przedsiębiorstwa w przedmiocie wniosku z dnia 8 listopada 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podał, że mimo ustawowego obowiązku przekazania skargi w terminie, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: ustawa, skardze nie nadano dalszego biegu i nie przesłano jej zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: p.p.s.a. W odpowiedzi na wniosek Syndyk masy upadłości Przedsiębiorstwa wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny, tj. oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny. W uzasadnieniu wskazano, że nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy zostało spowodowane okolicznościami niezależnymi od Przedsiębiorstwa. Poinformowano, że w dniu 21 maja 2013 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w J., sygn. akt V GU 36/13 została ogłoszona upadłość Przedsiębiorstwa. Z chwilą ogłoszenia upadłości niezbędne było objęcie majątku upadłego oraz podjęcie innych czynności związanych z zarządzaniem tym majątkiem oraz zabezpieczeniem go na podstawie art. 173 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Na syndyku ciążyło w tym czasie wiele zobowiązań związanych z objęciem majątku upadłego, których wykonanie było niezbędne do zabezpieczenia masy upadłości. W związku z powyższym syndyk masy upadłości nie był w stanie wywiązać się z obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Poinformowano jednocześnie, że skarga wraz z aktami sprawy zostanie przekazana sądowi niezwłocznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o ukaranie grzywną organu zobowiązanego jest zasadny. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Zgodnie zaś z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Reguła ta, w przepisach prawa, doznaje jednak ograniczenia. Stosownie bowiem do art. 21 pkt 1 ustawy, do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W zakresie wysokości grzywny wymierzanej przez Sąd p.p.s.a. natomiast postanowiło, że wymierza się ją do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów. Redakcja przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a. pozwala przyjąć, że jego celem jest przymuszanie organów do terminowego wykonywania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przy czym, stosujący go Sąd winien ocenić wszystkie istotne okoliczności sprawy, a nie tylko fakt, że do jego naruszenia w ogóle doszło. Do takich okoliczności należałoby zaliczyć czas jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewykonania wspomnianego obowiązku w terminie, a nadto czy zobowiązany przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Te ostatnie względy jednakże nie uwalniają od konsekwencji wyrażonych w art. 55 § 1 p.p.s.a. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy niezasadny jest, zawarty w piśmie z dnia 5 lipca 2013 r., wniosek organu zobowiązanego o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny. Nie może bowiem organ dopuszczający się naruszenia przepisów prawa, w tym przypadku art. 21 pkt 1 ustawy, zasłaniać się skutecznie problemami wewnętrznymi występującymi w jego działalności (zob. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OZ 360/05, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Należy przy tym zauważyć, iż bezczynność organu w przesłaniu Sądowi skargi nie została przerwana pomimo pisma Sądu z dnia 27 czerwca 2013 r. wzywającego organ do przesłania skargi wraz z aktami administracyjnymi przedmiotowej sprawy. Odnosząc te kwestie prawne do ustalonych okoliczności faktycznych sprawy należy stwierdzić, że skarga na bezczynność organu zobowiązanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła do organu zobowiązanego w dniu 23 maja 2013 r. i nie została przekazana Sądowi. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący był uprawniony do żądania ukarania podmiotu zobowiązanego niezwłocznie po dniu 7 czerwca 2013 r. kiedy to upływał 15 – dniowy termin określony w art. 21 pkt 1 ustawy. Na korzyść podmiotu zobowiązanego przemawia natomiast okoliczność, że znajduje się on w stanie upadłości. Okoliczność ta, a nadto wyjaśnienia jakich udzielił organ zobowiązany pozwoliły Sądowi wymierzyć mu karę grzywny w dolnej granicy, jaką wyznacza art. 154 § 6 p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz z art. 64 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.