IV SO/Wr 23/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. B. o wymierzenie Prezydentowi Miasta B. grzywny za nieprzekazanie skargi w trybie art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: wymierzyć Prezydentowi Miasta B. grzywnę w kwocie 100 zł (sto) złotych. W dniu 3 września 2010 r. bezpośrednio do tutejszego Sądu wpłynęła skarga A. B., z której wynikało, że kwestionuje on bezczynność Prezydenta B. w przedmiocie niewykonania zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. w sprawie interwencji Straży Miejskiej w B. w dniu 12 stycznia 2010 r. W związku z tym, zarejestrowaną w dzienniku KO pod numerem 64/10 skargę, pismem z dnia 7 września 2010 r., przesłano Prezydentowi B., jako mylnie skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarga wpłynęła do organu w dniu 13 września 2010 r. Pismem z dnia 17 listopada 2010 r. A.B. wniósł "o wyciągnięcie konsekwencji prawnych wobec Prezydenta Miasta B. w myśl art. 55 § 1 za naruszenie przepisów art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)"; dalej: p.p.s.a. Skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę Prezydent B. przedstawił tutejszemu Sądowi w dniu 20 grudnia 2010 r. Z kolei, w odpowiedzi na wniosek skarżącego, uznał go za bezzasadny i wniósł o jego oddalenie. W jego uzasadnieniu wskazał, iż kierując się treścią pisma Sądu z dnia 7 września 2010 r., które nie zawierało żadnej dyspozycji ani pouczenia uznano, że Sąd odesłał skargę do rozpatrzenia do organu właściwego w sprawie. Rozpatrzono więc skargę zgodnie z przepisami Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, jako skargę na pracownika prowadzącego sprawę. Dokonano przeglądu i analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie i o wynikach tego postępowania zawiadomiono skarżącego pismem, uznając tym samym sprawę za zakończoną. Nadto dodano, że nieprzekazanie skargi nie było wynikiem złej woli, chęci uchylenia się od kontroli sądu administracyjnego, czy też braku szacunku do obywatela lecz interpretacją treści pisma Przewodniczącego Wydziału. Tym bardziej, że obowiązek został wykonany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Redakcja tego przepisu, którego celem jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonywania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a., w myśl której Sąd może orzec o nałożeniu grzywny wskazuje, że podejmując rozstrzygnięcie Sąd winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a nie tylko sam fakt naruszenia tego przepisu. W szczególności do okoliczności takich należy okres, jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewypełnienia obowiązku w terminie, a także okoliczność, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Z nadesłanej dokumentacji sprawy wynika, że skargę A.B. Prezydent B. potraktował, jako przekazaną według właściwości do rozpoznania we własnym zakresie, tzn. w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, pomimo tego, że w związku z brzmieniem powołanego wyżej przepisu art. 54 p.p.s.a., który stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 1), zaś organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2), winien był, dopełniając obowiązku sporządzenia odpowiedzi na nią, wraz z aktami administracyjnymi zwrócić tutejszemu Sądowi. Wymierzając organowi grzywnę Sąd wziął pod uwagę to, iż choć z przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. wprost wynika trzydziestodniowy termin na dokonanie tej czynności organ nie podporządkował się temu terminowi, niesłusznie uznając, że jest władny do rozpoznania niniejszej sprawy. Co prawda, zdaniem Sądu, nie wynikało to ze złej woli Prezydenta B., jednak choćby z uwagi na to, iż dopełnił ciążącego na nim obowiązku dopiero po upływie około dwudziestu dni od momentu doręczenia mu odpisu wniosku o wymierzenie grzywny nie wystąpiły okoliczności, które przemawiałyby za oddaleniem żądania wnioskodawcy. W kwestii zaś wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, iż ustawodawca do uznania Sądu pozostawił ustalenie jej kwoty, pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W związku zaś z tym, że organ administracyjny podjął działania mające na celu załatwienie skargi A.B., a ostatecznie przesłał skargę Sądowi, wyższy wymiar grzywny byłby niezasadny. Wobec powyższego, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. i w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.