IV SO/Wr 23/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 1 sierpnia 2014 r. D. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Wnioskodawca nie wskazał jednak jaki akt administracyjny i przez który organ administracyjny wydany zamierza zaskarżyć. Pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy wezwał wnioskodawcę o sprecyzowanie jaki akt administracyjny i przez który organ administracyjny wydany zamierza zaskarżyć. Wraz z wezwaniem wnioskodawcy przekazano urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w celu jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi wnioskodawca nadesłał wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Jednocześnie w rubryce nr 3 wniosku zawierającej informacje o przedmiocie zaskarżenia wskazał jako organ Sąd Okręgowy w K. Wydział Pracy zaś przedmiot określił jako "uznanie dowodów". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wynika, że zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego obejmuje prawo pomocy w zakresie całkowitym, które zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy może zostać przyznane osobie fizycznej – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Natomiast w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., odnosi się do skargi wszczynającej postępowanie przed sądem administracyjnym. W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w przytoczonym art. 247 p.p.s.a. Bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego. W badanej sprawie wnioskodawca domagał się od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w celu sporządzenia skargi, która nie jest jednak dopuszczalna. Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że przed przystąpieniem do badania merytorycznej zasadności wniosku Sąd ma obowiązek zbadać, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. Obejmuje on orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z powyższych przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Wskazać należy, że sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania spraw innych niż sądowoadministracyjne, w szczególności tych, których rozpoznanie należy do właściwości sądów powszechnych. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że przedmiotem skargi wnioskodawca uczynił postępowanie Sądu Okręgowego w K. Wydział Pracy w przedmiocie uznania dowodów. Z wyliczenia spraw podlegających właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, że Sąd ten nie jest właściwy w sprawach skarg na sądy powszechne w zakresie postępowania, jakie prowadzą. Z tych względów skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.