IV SO/Wr 26/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Stowarzyszenia "[...]" w Dz. o wymierzenie Pełnomocnikowi Finansowemu [...] w Dz. grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Stowarzyszenie "[...]" w Dz., reprezentowane przez Prezesa Zarządu M.K., pismem z dnia [...] złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Pełnomocnikowi Finansowemu [...] w Dz. grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi z dnia [...] na bezczynność Pełnomocnika Finansowego [...] w Dz. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Jednocześnie wniosło o przyznanie prawa pomocy. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 grudnia 2011 r. wezwano Stowarzyszenie do usunięcia braków formalnych wniosku przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do jego reprezentowania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku. W odpowiedzi nadesłano elektroniczny zapis wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego. Na zarządzenie z dnia 28 grudnia 2011 r. strona została ponownie wezwana do uzupełnienia w powyżej wskazany sposób złożonego wniosku, w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. Jednocześnie w wezwaniu zawarto pouczenie, iż z uwagi na zasadę pisemności postępowania przed sądem administracyjnym płyta CD wraz z zawartym na niej zapisem nie może zostać potraktowana jako dokument określający umocowanie do reprezentowania wnioskodawcy. W związku z tym, iż wnioskodawca nie odpowiedział na wezwanie Sądu, postanowieniem z dnia 8 lutego 2012 r., odrzucono wniosek o wymierzenie grzywny z uwagi na jego braki formalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże, po myśli art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Nie kwestionując okoliczności mających wpływ na spełnienie przesłanek pozwalających na przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności wniosku z art. 247 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, wydanie II, str. 603). Zaznaczyć przy tym należy, iż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniosek o wymierzenie grzywny z powodu nieusunięcia przez wnioskodawcę jego braków formalnych. W kontekście powyższego uznać zatem należy, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością wniosku, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Wobec tego, na podstawie art. 247 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.