IV SO/Wr 28/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś.-Z. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Kierownikiem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś.-Z. a Dyrektorem Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej postanawia: uznać się niewłaściwym i przekazać sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Pismem z 6 lipca 2017 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś.-Z. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Dyrektorem Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. w sprawie przyznania A. S. zasiłku okresowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Jak stanowi art. 13 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla który zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie natomiast do treści art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. spory, o których mowa w art. 4 powoływanej ustawy rozstrzygane są przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z przytoczonych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że sądem właściwym do rozpoznania wniosku o rozstrzygnięcie przedmiotowego sporu o właściwość będzie Naczelny Sąd Administracyjny. Stąd też tutejszy Sąd uznając się niewłaściwym, zobowiązany był do przekazania sprawy sądowi właściwemu zgodnie z dyspozycją art. 59 § 1 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.