IV SO/Wr 3/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. J. w przedmiocie wymierzenia organowi kary grzywny z tytułu przekroczenia terminu przekazania skargi do Sądu postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Wnioskiem z dnia 23 marca 2009 r. S. J. wniósł o wymierzenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. grzywny wobec niewykonania przez nią obowiązku przekazania sądowi - wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem organu skargi z dnia 23 stycznia 2009 r. na decyzję RWKL we W. z dnia [...] r. nr [...] wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Odpowiadając na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska poinformowała, że zwłoka w przekazaniu akt sprawy wynikała z opóźnienia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w P. w przesłaniu dokumentacji orzeczniczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl przepisu art. 54 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Pozostaje poza sporem w rozpatrywanej sprawie fakt, że podmiot zobowiązany na mocy art. 54 § 2 p.p.s.a. do przekazania akt wraz z odpowiedzią na skargę uchybił wskazanemu wyżej terminowi. Wskazać w tym miejscu należy, że organ, który dopuszcza się naruszenia przepisów, w tym przypadku art. 54 § 2 p.p.s.a. i nie wywiązuje się z obowiązków przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia, nie może skutecznie zasłaniać się problemami występującymi w jego działalności (por. postanowienie NSA z dnia 29.04.2005r. sygn. IOZ 360/05). W związku z tym podniesione przez stronę przeciwną argumenty, natury organizacyjnej, dotyczące braku dokumentów orzeczniczych I instancji, uzasadniające uchybienie terminu nie mają wpływu na ocenę zasadności przedmiotowej skargi. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a przewiduje możliwość wymierzenia grzywny w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. na wniosek skarżącego. Wyłączną materialno-prawną przesłanką orzeczenia o grzywnie jest niewywiązywanie się z obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Odpowiedzialność organu ma zatem charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy. Podkreślić jednak trzeba, że brzmienie analizowanego przepisu wskazuje na fakultatywny charakter środka, o którym mowa. Innymi słowy nie każdy przypadek przekroczenia przez organ 30-dniowego terminu do przekazania Sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę obliguje Sąd do zastosowania środka przewidzianego w komentowanym przepisie. Oznacza, że Sąd podejmując rozstrzygnięcie w tej kwestii powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi i czy przez rozpatrzenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, str.259). Jednocześnie zauważyć należy, że dopiero przesądzenie o stanie sprawy faktycznym sprawy tj. ustalenie, że skarga wraz z aktami nie została przez organ wysłana czyni postępowanie z wniosku zasadnym. Z samego bowiem charakteru tej instytucji jako środka dyscyplinującego, mającego na celu doprowadzenie do wykonania przez podmiot zobowiązany ciążącego na nim obowiązku procesowego, wynika iż w przypadku dopełnienia tego obowiązku choćby z uchybieniem terminu, co jest bezsprzeczne w tym stanie faktycznym, ale zanim sąd orzeknie w tej sprawie postępowanie w sprawie staje się bezprzedmiotowe. Z tych względów postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym na podstawie art.161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.