IV SO/Wr 3/11

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.W.- przedstawiciela ustawowego A.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia: 1. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata; 2. umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku złożonym w dniu 5 stycznia 2011 r. na urzędowym formularzu przedstawiciel ustawowy A.W. wystąpił o przyznanie małoletniemu A.W. prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata oraz zwolnienia go od kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu, iż gospodarstwo domowe prowadzą w trzy osoby, każda z tych osób ma orzeczoną niepełnosprawność, łączny ich dochód wynosi 803 zł i dodatkowo z Miejscowej Ośrodka Pomocy Społecznej otrzymują następujące wsparcie finansowe: 40 zł na żywność i 278 zł na czynsz. Stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W tej sytuacji postępowanie wszczęte wnioskiem przedstawiciela ustawowego małoletniego Andrzeja Wegnera o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 u.p.s.a., umorzyć jako bezprzedmiotowe (punkt 2 sentencji). Ustosunkowując się z kolei do wniosku o ustanowienia adwokata podkreślić należy, iż ustanowienie stronie w toku postępowania przed sądem administracyjnym I instancji pełnomocnika z urzędu powinno mieć charakter zupełnie wyjątkowy, bowiem sąd ten obowiązany jest czuwać nad tym by stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 u u.p.s.a.). Skarga dla Sądu ma wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości aktu czy działania (zaniechania) organu, bowiem Sąd z urzędu zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa jakie stwierdzi badając daną sprawę. Sąd także ocenia czy organy administracyjne zastosowały wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze (art. 134 u.p.s.a.). Wskazane uregulowania gwarantują, że niezależnie od błędnie lub nieudolnie formułowanych przez skarżącego (jego przedstawiciela ustawowego) zarzutów czy braku jego zaangażowania w postępowanie sądowoadministracyjne (strona skarżąca nie ma obowiązku uczestniczenia w posiedzeniach Sądu) akt będący przedmiotem zaskarżenia zostanie wszechstronnie przez Sąd zbadane pod względem jego zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 dalej u.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.