IV SO/Wr 3/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy z wniosku B. C. o naliczenie odsetek ustawowych oraz zadośćuczynienie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu w związku z decyzją z dnia 7 listopada 2024 r., nr SKO 4103/378/2024 w przedmiocie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić wniosek. Pismem z 2 grudnia 2024 r., zatytułowanym, jako "skarga", B. C. (dalej "strona") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej "SKO") z 7 listopada 2024 r., nr SKO 4103/378/2024 uchylającą decyzję Prezydenta Świdnicy o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i jednocześnie przyznającą jej to świadczenie od 19 kwietnia 2023 r. do 3 września 2024 r. W piśmie strona podniosła, że przyjmuje zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jednocześnie zażądała zadośćuczynienia w kwocie 250 tys. zł za doznane krzywdy, będące następstwem odmownych decyzji wydanych przez orzekające w sprawie organy. Dodatkowo wniosła o naliczenie odsetek ustawowych od kwot przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego od 19 kwietnia 2023 r. do 3 września 2024 r. W odpowiedzi wniosło o oddalenie skargi, podnosząc zarazem, że brak jest podstaw prawnych do naliczenia odsetek ustawowych od przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego oraz wypłacenia zadośćuczynienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Wniosek podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 64 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: ppsa), do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przystępując do rozpoznania skargi lub wniosku, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2). Przy czym taka kontrola ma ograniczony charakter, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Z kolei w myśl art. 2 ppsa, sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Przedmiot zarówno skarg, jak i wniosków, kierowanych do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 ppsa. Chodzi tu o: decyzje administracyjne (pkt 1), określone postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (pkt 2), a także w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3), inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z pewnymi wyłączeniami (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających (pkt 4a), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), a także inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6) oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7). Ponadto sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym do załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ppsa). Sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydawanych na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 ppsa). W okolicznościach sprawy ocenić należy, że wniosek strony zawierający żądanie przyznania jej od organów zadośćuczynienia w wysokości 250 tys. zł oraz naliczenia odsetek ustawowych od przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego ma charakter ściśle cywilny, a zatem nie podlega kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, że nie mieści się w wykazie czynności i aktów poddawanych nadzorowi przez te sądy, których katalog zamknięty zawiera wspomniany przepis. Brak jest również przepisu szczególnego, który przewidywałby w powyższym zakresie kontrolę organów administracji sprawowaną przez sądy administracyjne. To z kolei oznacza, że złożenie wniosku do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne. Zauważyć trzeba, że stosownie do art. 2 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568, ze zm.), do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy. Z tych też względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 ppsa, w myśl których sąd odrzuca wniosek, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzeczono jak w sentencji.