IV SO/Wr 31/14

Ewa Orłowska referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego przed wszczęciem postępowania sądowego postanawia: pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Skarżący pismami z dnia 6 października 2014 r. złożył dwa wnioski, tj. wniosek o umorzenie opłat i kosztów związanych z postępowaniem oraz wniosek o przyznanie i wyznaczenie obrońcy w celu reprezentacji w postępowaniu. W pismach tych wskazał, że nie posiada środków finansowych na ustanowienie obrońcy z wyboru oraz wiedzy prawniczej i dostępu do ustaw i kodeksów. Ponadto wskazał, że przebywa w Areszcie Śledczym, gdzie nie pracuje, nie posiada środków pieniężnych na koncie ani żadnego majątku. Nie ma nikogo, kto uiściłby jego koszty sądowe. Wniosek ten został zakwalifikowany jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu przed wszczęciem postępowania sądowego. W związku w powyższym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, pismem referendarza sądowego z dnia 14 października 2014 r., wysłano stronie skarżącej urzędowy formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w celu jego wypełnienia, podpisania i przesłania do Sądu w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwanie to dnia 17 października 2014 r. zostało odebrane osobiście przez skarżącego osadzonego w Areszcie Śledczym. Dnia 19 października 2014 r. skarżący złożył w administracji Aresztu Śledczego, podpisany 17 października 2014 r., urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym w rubryce nr 4 wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Natomiast w rubryce nr 3 obejmującej informacje o przedmiocie zaskarżenia do Sądu, czyli informacje dotyczące skargi, która ma zostać wniesiona do Sądu (informacje o zaskarżonym akcie, czynności lub bezczynności) podał, uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] nr [...], nazwę organu określił jako Urząd Miasta w [...]. Wskazał również, że przedmiot zaskarżenia dotyczy wpisania na listę oczekujących na przydział lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu dodał, że wszelkie jego prośby do Prezydenta Miasta pozostają bez odpowiedzi. W uzasadnieniu opisał swoją sytuację materialną i rodzinną. Do formularza dołączył pismo z dnia 19 października 2014 r. w którym wskazał, że w chwili obecnej jest tymczasowo aresztowany do dnia [...] i że areszt ten może ulec zmianie. W związku z tym, że w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 17 października 2014 r. skarżący nie sprecyzował w sposób jednoznaczny przedmiotu skargi, która ma zostać wniesiona do Sądu, pismem referendarza sądowego z dnia 30 października 2014 wezwano go do uzupełnienia braku formalnego tego wniosku poprzez dokładne sprecyzowanie przedmiotu skargi, która ma zostać wniesiona do Sądu, tj. określenie czy przedmiotem tej skargi ma być odmowa wpisania na listę oczekujących na przydział lokalu mieszkalnego, czy ewentualnie przedmiotem tej skargi ma być uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasto [....]. W sytuacji gdy przedmiotem skargi ma być odmowa wpisania na listę oczekujących na przydział lokalu mieszkalnego, wezwano również skarżącego do nadesłania kopii odmowy wpisania na listę oczekujących na przydział lokalu mieszkalnego. W piśmie tym pouczono skarżącego, że odpowiedzi należy udzielić w terminie siedmiu dnia od otrzymania tego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru i koperty zawierającej to pismo referendarza, adresowanej do skarżącego wynika, że skarżącemu nie doręczono tej przesyłki. Natomiast ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki adresowanej do Dyrektora Aresztu Śledczego, zawierającej pismo Sądu z dnia 30 października 2014 r. z prośbą o doręczenie skarżącemu powyższego pisma referendarza sądowego również z dnia 30 października 2014 r, wynika że skarżący został zwolniony z tego Aresztu w dniu [...] r. W związku z tym, że skarżący opuścił Areszt Śledczy, pismem referendarza sądowego z dnia 18 listopada 2014 r. zwrócono się do Dyrektora tego Aresztu o podanie informacji, czy skarżący opuszczając ten Areszt podał adres pod jakim będzie przebywał, gdyż informacja ta jest niezbędna w celu przesłania skarżącemu korespondencji na właściwy adres. Dyrektor Aresztu Śledczego pismem z dnia 25 listopada 2014 r. wskazał adres jaki podał skarżący po zwolnieniu z Aresztu. Pismem referendarza sadowego z dnia 5 grudnia 2014 r., wysłanym na adres skarżącego podany przez Dyrektora Aresztu Śledczego, ponownie wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez dokładne sprecyzowanie przedmiotu skargi, która ma zostać wniesiona do Sądu, tj. określenie czy przedmiotem tej skargi ma być odmowa wpisania na listę oczekujących na przydział lokalu mieszkalnego, czy ewentualnie przedmiotem tej skargi ma być uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasto [...]. Ponownie wskazano w nim, że jeżeli przedmiotem skargi ma być odmowa wpisania na listę oczekujących na przydział lokalu mieszkalnego należy nadesłać również kopię odmowy wpisania na listę oczekujących na przydział lokalu mieszkalnego. W piśmie tym pouczono również skarżącego, że odpowiedzi należy udzielić w terminie siedmiu dnia od otrzymania tego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na to pismo. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru i koperty zawierającej to pismo referendarza z dnia 5 grudnia 2014 r,. adresowanej do skarżącego, wynika, że pomimo dwukrotnego awiza w dniach 9 i 17 grudnia 2014 r. nie zostało ono odebrane przez skarżącego. Zwrot nie podjętej przesyłki nastąpił w dniu 24 grudnia 2014 r. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, złożony przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, należało zakwalifikować jako wniosek o przyznanie tego prawa przed wszczęciem postępowania sądowego. Prawo pomocy może być bowiem przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniała w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Stosowanie zaś do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to jest niemożliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2 tego przepisu). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3 tego przepisu). W myśl § 4 tego przepisu doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z adnotacji znajdującej się na kopercie zawierającej przesyłkę z pismem referendarza sądowego z dnia 5 grudnia 2014 r. wzywającym skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez jednoznaczne sprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia, czyli przedmiotu sprawy (skargi która miałby zostać wniesiona do Sądu), w której żąda przyznania prawa pomocy, oraz z potwierdzenia odbioru wynika, że spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 73 § 1-3 powołanej ustawy, gdyż w dniu 9 grudnia 2014 r. przesyłkę awizowano po raz pierwszy, a zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki we wskazanym Urzędzie Pocztowym, pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej. Zaś dnia 17 grudnia 2014 r. przesyłkę awizowano powtórnie. Skoro skarżący, pomimo dwukrotnego awiza, nie podjął przesyłki w terminie wskazanym w art. 73 § 2 i § 3 ustawy przyjąć trzeba, iż w niniejszej sprawie zachodzi fikcja doręczenia, o której mowa w art. 73 § 4 wspomnianej ustawy, co oznacza, iż skutek doręczenia nastąpił, we wtorek 23 grudnia 2014 r., tzn. z upływem ostatniego dnia okresu czternastu dni liczonego od następnego dnia po dniu złożenia pisma w placówce pocztowej wskutek pierwszego zawiadomienia. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego na urzędowym formularzu upłynął zatem bezskutecznie w we wtorek 30 grudnia 2014 r. Powyższe co skutkuje pozostawieniem wniosku przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu przed wszczęciem postępowania sądowego bez rozpoznania - na podstawie art. 257 p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 257 w związku z art. 73 § 1 i § 4 i art. 243 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.