IV SO/Wr 32/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o wymierzenie grzywny Kierownikowi A w P. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Kierownikowi A w P. grzywnę w kwocie 100 (słownie: sto) złotych; II. zasądzić od Kierownika A w P. na rzecz wnioskodawcy kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 28 października 2019 r. M. C. (dalej: strona, skarżący lub wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Dyrektorowi (w istocie Kierownikowi – przyp. Sądu) A w P. (dalej: organ lub podmiot zobowiązany) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy. Uzasadniając swoje żądanie strona wskazała, że w dniu 2 października 2019 r. nadała za pośrednictwem operatora wyznaczonego skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z posiadanych przez wnioskodawcę informacji wynikało, że skargę tę doręczono organowi w dniu 7 października 2019 r. Pomimo upływu ustawowego terminu, skarga nie została jednak przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W związku z powyższym strona wniosła o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarządzeniem z dnia 31 października 2019 r. organ został wezwany do niezwłocznego ustosunkowania się względem złożonego wniosku o wymierzenie grzywny. Do dnia wydania niniejszego orzeczenia nie zajął on jednak żadnego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do jego treści organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm., dalej u.d.i.p.) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi. Z treści wniosku i załączonych do niego dokumentów wynika, że skarga dotycząca zarzucanej bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej została doręczona organowi w dniu 7 października 2019 r. Zatem piętnastodniowy termin na przekazanie skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem 22 października 2019 r., który wypadał we wtorek. We wskazanym terminie organ nie przekazał jednak wniesionej skargi. Obowiązek ten został przez niego wykonany dopiero w dniu 14 listopada 2019 r., kiedy to do tutejszego Sądu wpłynęła złożona przez stronę skarga z dnia 2 października 2019 r., zarejestrowana następnie pod sygnaturą akt IV SAB/Wr 238/19. Warto przy tym podkreślić, że wskazana skarga została przez organ opatrzona adnotacją o innej dacie wpływu (9 października 2019 r.), aniżeli podaje to skarżący. Jednakże w ocenie Sądu okoliczność ta nie miała większego znaczenia, albowiem niezależnie od przyjęte ostatecznie daty, spełnienie przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p., okazało się spóźnione. Przechodząc do istoty sprawy należy podkreślić, że rolą organu nie jest rozstrzyganie co do zasadności samej skargi. Jedynym bowiem podmiotem uprawnionym do oceny zarówno prawidłowości wniesienia skargi jak i trafności jej zarzutów będzie sąd administracyjny, który stwierdzi, czy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne, a następnie czy znajduje uzasadnione podstawy. Ale by tak się stało Sąd musi jednak otrzymać od organu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Trzeba także zwrócić uwagę, że przedmiotem niniejszej sprawy jest ukaranie organu grzywną za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, nie zaś bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Stąd też bez wpływu na kształt rozstrzygnięcia pozostawały takie okoliczności jak przeświadczenie o prawidłowym rozpoznaniu wniosku, a co za tym idzie także o bezzasadności wniesionej skargi. Istotne jest bowiem tylko to, czy organ przekazał skargę do sądu wraz z odpowiedzią i aktami sprawy, czy też nie. Mając zatem na uwadze, że organ nie uczynił zadość nałożonym na niego obowiązkom w ustawowym terminie, wniosek o wymierzenie grzywny okazał się zasadny. Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z obwieszczenia Prezesa GUS z dnia 19 lutego 2019 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski z dnia 20 lutego 2019 r. pod pozycją 201, przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2018 r. wyniosło 4003,88 złotych. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 40.038,80 złotych. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi. W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 100 złotych miał wpływ stosunkowo niewielki okres zwłoki w przekazaniu skargi. Z drugiej strony wzięto pod uwagę, że skarga została już przekazana do tutejszego Sądu oraz że było to pierwsze postępowanie w sprawie niewykonania przez organ obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., sąd orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II sentencji wynika z art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).