IV SO/Wr 34/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. C. o wymierzenie grzywny Rektorowi Uniwersytetu Wrocławskiego za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić wniosek. Wnioskiem z dnia 12 grudnia 2023 r. B. C. (dalej: strona, skarżąca) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie grzywny Rektorowi Uniwersytetu Wrocławskiego (dalej: Rektor, organ) za nieprzekazanie sądowi w terminie skargi z dnia 30 października 2023 r. na decyzję Rektora z dnia 20 września 2023 r., nr WNHP.538.567.2023.220448.KK w przedmiocie skreślenia z listy studentów wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że skargę na opisaną powyżej decyzję Rektora strona wniosła bezpośrednio do tutejszego Sądu w dniu 30 października 2023 r. Skargę zarejestrowano w Dzienniku Korespondencji pod sygnaturą IV DK/Wr 118/23 i przekazano w dniu 3 listopada 2023 r. organowi. W dniu 22 grudnia 2023 r. (prezentata Biura Podawczego) organ przekazał do Sądu skargę strony wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz odpowiedzią na wniosek o wymierzenie grzywny. W odpowiedzi na wniosek Rektor wyjaśnił, że po otrzymaniu w dniu 6 listopada 2023 r. skargi strony, pracownik organu omyłkowo uznał, że nie jest konieczne przekazywanie jej do Sądu, ponieważ nie został wyczerpany tok instancji - skarżąca złożyła od decyzji z dnia 20 września 2023 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (nazwany odwołaniem). Intencją pracownika nie było zatem pozbawienie strony możliwości rozpoznania jej skargi przez Sąd. Z urzędu wiadomym jest również, że skargę z dnia 30 października 2023 r., po nadesłaniu jej przez organ wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, zarejestrowano pod sygn. akt IV SA/Wr 12/24. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2024 r. Sąd odrzucił przedmiotową skargę z uwagi na jej niedopuszczalność. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżąca, pomimo prawidłowego pouczenia o przysługującym jej prawie oraz możliwości zaskarżenia decyzji Rektora, złożyła do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie - nie czekając na jego rozpatrzenie - wniosła do Sądu skargę na nieostateczną decyzję organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 54 § 1 u.p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 u.p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 u.p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a. Podkreślić należy, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 u.p.p.s.a., ma charakter mieszany dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wskazać trzeba również, że grzywna przewidziana w art. 55 § 1 u.p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, co oznacza, że nawet w przypadku spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek, Sąd nie jest zobligowany do jej orzeczenia. Kwestia ta, jak i wysokość grzywny, pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a. W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające nałożenie na organ administracji grzywny. Rektor przekazał wprawdzie do Sądu skargę wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami z przekroczeniem terminu określonego w art. 54 § 2 u.p.p.s.a., jednak naruszenie to było niewielkie. Jak wynika z akt sprawy, skarga wpłynęła do organu - po przekazaniu jej przez tutejszy Sąd - w dniu 6 listopada 2023 r. Organ powinien był więc przekazać skargę wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w dniu 6 grudnia 2023 r., a uczynił to z 16-dniowym opóźnieniem, tj. w dniu 22 grudnia 2023 r. Oceniając zasadność wniosku o wymierzenie grzywny, Sąd miał na względzie nie tylko nieznaczne uchybienie terminu do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 u.p.p.s.a., ale również okoliczność, że Rektor przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek przekazania skargi wraz z aktami, a przekazanie kompletnych akt administracyjnych nie opóźniło rozpoznania sprawy. Sąd wziął także pod uwagę fakt, że skarga strony - z oczywistych przyczyn - była niedopuszczalna. Ponadto uwzględniono wyjaśnienia organu zawarte w odpowiedzi na wniosek, z których wynika jednoznacznie, że uchybienie terminu w przekazaniu akt było niezamierzone - spowodowane błędnym przekonaniem pracownika organu o braku konieczności przekazania skargi do Sądu w sytuacji, gdy strona zwróciła się jednocześnie do Rektora z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z powyższym Sąd uznał, że wymierzenie grzywny w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie jest zasadne, wobec czego na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 u.p.p.s.a. i art. 55 § 1 u.p.p.s.a. oddalił wniosek o jej wymierzenie.