IV SO/Wr 36/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV wniosku D. Y. o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 300 (słownie: trzysta) złotych; II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 28 maja 2021 r. (z odnotowanym wpływem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu) w dniu 9 czerwca 2021 r. skarżący D. Y. wniósł o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) w związku z nieprzekazaniem przez ten organ w terminie skargi na bezczynność w przedmiocie wydania pozwolenia na pobyt czasowy i pracę. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że w dniu 17 marca 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego, wynikającą z nierozpoznania wniosku o wydanie pozwolenia na pobyt czasowy i pracę. Poinformowała, że o fakcie nieprzekazania przez organ skargi wraz z aktami sprawy do WSA we Wrocławiu dowiedziała się z informacji telefonicznej, uzyskanej od pracownika sekretariatu Sądu. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Wojewoda Dolnośląski wniósł o jego oddalenie. Podniósł, że skarga na bezczynność tego organu, jaką wniósł wnioskodawca, wpłynęła do tego organu w dniu 14 kwietnia 2021 r. Pismem z dnia 8 czerwca 2021 r. organ przekazał skargę wraz z aktami sprawy do WSA we Wrocławiu. W ramach dalszej argumentacji wyjaśniono, że w sprawie doszło do zaburzenia wewnętrznego obiegu dokumentów, co skutkowało nieterminowym przekazaniem skargi. Zaakcentowano fakt nadmiernego obciążenia organu ilością wpływających pism podniesiono kwestię niedoborów kadrowych i technicznych. Z urzędu należy wskazać, że, jak wynika z akt sprawy o sygn. akt IV SAB/Wr 522/21, wspomniana wyżej skargę strona wniosła bezpośrednio do WSA we Wrocławiu, w związku z czym, Sąd odesłał tę skargę do organu wraz z wezwaniem do udzielenia odpowiedzi na skargę oraz nadesłania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami spray wpłynęła do Sądu w dniu 21 czerwca 2021 r. Z urzędu należy wskazać, że WSA we Wrocławiu nadesłaną bezpośrednio do tego Sądu skargę strony przekazał do organu wraz z pismem przewodnim z dnia 12 kwietnia 2021. Do organu pismo to wraz z skarga wpłynęło 14 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny zasługiwał na uwzględnienie. Z treści art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) wynika, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłość są przedmiotem skargi, przy czym organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie natomiast do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków o których mowa w art. 54 § 1 i 2 p.p.p.a., Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Podkreślenia jednak wymaga, że dopełnienie przez organ obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. z uchybieniem przez organ terminu już po wniesieniu, ale jeszcze przed rozpoznaniem wniosku strony skarżącej o wymierzenie grzywny nie uzasadnia umorzenia postępowania w zakresie tego wniosku tylko z tego powodu. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. nakazuje bowiem przyjąć że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny. Na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego charakteru takiej grzywny nie pozwala dyspozycja tego przepisu w nawiązaniu do art. 54 § 2 p.p.s.a. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a stwierdzenie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd może (...) orzec o wymierzeniu organowi grzywny" oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie w tym przepisie przewidzianym (patrz postanowienie NSA z 5 lipca 2006 r., II OSK 1024/2006). Należy przy tym odnotować, że powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiana jest uznaniu sądu orzekającego. Sąd bowiem "może" orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, iż przy rozstrzygnięciu wniosku skarżącego należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz również ma stanowić sankcję – co już zostało przez Sąd podkreślone - za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. W sprawie bezspornym jest, że organ otrzymał skargę strony wniesioną na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt i pracę w dniu 14 kwietnia 2021 r. Niekwestionowaną także i przez organ okolicznością jest to, że organ ten nie dopełnił obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a. albowiem skarga ta nie została przekazana wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Z ustaleń Sądu poczynionych z urzędu wynika, że obowiązek z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ administracji publicznej zrealizował dopiero w dniu 21 czerwca 2021 r. Analizując ujawnione w sprawie okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny zasługiwał na uwzględnienie. Odnosząc się do argumentacji organu przedstawionej w odpowiedzi na wniosek trzeba podnieść, że kwestia braku odpowiedniej obsady etatowej i problemy wewnętrzne organu administracji publicznej związane z realizacją zadań ustawowych nie mogą powodować negatywnych skutków dla strony, także w sferze terminów załatwiania sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 21 grudnia 1999 r., sygn. akt V SAB 147/99, LEX nr 50019). W żadnej mierze nie zwalnia organu od terminowego załatwienia sprawy ilość spraw do niego wniesionych, czy okoliczność niedostatecznej obsady kadrowej urzędu. Wskazywany przez organ argument nie może być zatem okolicznością usprawiedliwiającą czy łagodzącą dla zwłoki w przekazaniu skargi. Wymiar grzywny został wyliczony na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2021 r. (M. P. z 2021 r. poz. 137), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2020 r. wyniosło 5.167,47 zł, zatem górna granica grzywny wymierzanej na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. wynosi 51.674,70 zł. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi. Orzekając o wysokości grzywny Sąd miał na uwadze treść wniosku i charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność postępowania), a także okres uchybienia terminowi przekazania skargi. Sąd uwzględnił również okoliczność, że pismem z dnia 8 czerwca 2021 r. organ udzielił odpowiedzi na skargę, przekazując jednocześnie Sądowi akta administracyjne sprawy. Z tych względów, Sąd nie stwierdził podstaw do wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości o co wnioskowała strona. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.