IV SO/Wr 37/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R.L. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Zakładu Karnego nr 1 we Wrocławiu za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Dyrektorowi Zakładu Karnego nr 1 we Wrocławiu grzywnę w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych; II. zasądzić od Dyrektora Zakładu Karnego nr 1 we Wrocławiu na rzecz R. L. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 13 października 2024 r. R. L. (dalej: wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Zakładu Karnego nr [...] we W. (dalej: Dyrektor Zakładu Karnego, organ) za nieprzekazanie sądowi w terminie skargi z dnia 12 sierpnia 2024 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Do wniosku skarżący załączył oryginał skargi z dnia 12 sierpnia 2024 r. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że organ zwrócił mu skargę zamiast ustosunkować się do niej i udzielić w terminie 30 dni odpowiedzi na skargę. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że skargę z dnia 12 sierpnia 2024 r. na bezczynność organu w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi na wnioski skarżącego strona wniosła bezpośrednio do tutejszego Sądu w dniu 13 sierpnia 2024 r. Skargę zarejestrowano w Dzienniku Korespondencji pod sygnaturą IV DK/Wr 151/24 i przekazano w dniu 29 sierpnia 2024 r. organowi. W dniu 8 listopada 2024 r. (prezentata Biura Podawczego) wpłynęła do tutejszego Sądu odpowiedź na wniosek o wymierzenie grzywny. W uzasadnieniu pisma organ wyjaśnił, że najprawdopodobniej na skutek niecelowego działania pracownika administracji doszło do pomyłki polegającej na tym, że w dniu 30 sierpnia 2024 r. odnotowano wpływ pisma z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV DK/Wr 151/24 wraz załącznikiem, które było adresowane do Dyrektora Zakładu Karnego oraz korespondencję adresowaną do wnioskodawcy, a następnie oba egzemplarze przekazano wnioskodawcy. W związku z powyższym, skarga z dnia 12 sierpnia 2024 r. nie została zarejestrowana w Centralnej Bazie Danych Osób Pozbawionych Wolności i nie została rozpatrzona. Organ wskazał, że za przyjęciem powyższej tezy przemawia okoliczność, iż wnioskodawca przed przetransportowaniem go do innej jednostki (tj. w październiku 2024 r.) przyznał się funkcjonariuszowi odpowiedzialnemu za doręczanie korespondencji, że jest w posiadaniu skargi wraz z załącznikiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024, poz. 935 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 u.p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 u.p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a. Podkreślić należy, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 u.p.p.s.a., ma charakter mieszany dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Czynność przekazania skargi do sądu administracyjnego jest czynnością z zakresu postępowania sądowego w sprawie sądowoadministracyjnej i ma istotny wpływ na sprawność tego postępowania. Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny - kwestia ta jak i wysokość grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego (z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.) - to przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie ustawowemu terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Sąd nie może przy tym zadziałać w tej kwestii z urzędu, bez stosownego wniosku skarżącego. W okolicznościach faktycznych sprawy nie ulega wątpliwości, że organ nie wywiązał się z ustawowego obowiązku przekazania do sądu administracyjnego skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami w terminie określonym w art. 54 § 2 u.p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, skarga z dnia 12 sierpnia 2024 r. wpłynęła do organu - po przekazaniu jej przez tutejszy Sąd - w dniu 30 sierpnia 2024 r. Organ powinien był więc przekazać skargę wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w dniu 30 września 2024 r., czego jednak nie uczynił. W dniu 8 listopada 2024 r. wpłynęła do tutejszego Sądu odpowiedź na wniosek o wymierzenie grzywny wraz z krótkim odniesieniem się organu do zarzutów skargi oraz wyjaśnieniem, że skarga prawdopodobnie została zwrócona do wnioskodawcy na skutek pomyłki pracownika administracji. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał wniosek strony za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości dwustu złotych. Określając wysokość grzywny, Sąd wziął pod uwagę treść wniosku, charakter sprawy będący przedmiotem skargi, okres zwłoki organu wynoszący około miesiąca (data stempla pocztowego na kopercie, w której przesłano odpowiedź na wniosek wraz z odniesieniem się do zarzutów skargi jest nieczytelna), jak również okoliczności podniesione przez organ w odpowiedzi na wniosek. Sąd uwzględnił przy tym, że skarga finalnie została przekazana do Sądu przez samego skarżącego wraz z wnioskiem o wymierzenie grzywny. Sąd nie mógł jednak pominąć okoliczności, że do dnia wydania niniejszego postanowienia organ nie nadesłał akt sprawy, do czego został zobowiązany. W ocenie Sądu grzywna w ww. wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. Z powyższych względów, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 u.p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 u.p.p.s.a.