IV SO/Wr 43/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy z wniosku D. P. o wymierzenie grzywny Prokuratorowi Rejonowemu w Trzebnicy za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Prokuratorowi Rejonowemu w Trzebnicy grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; II. zasądzić od Prokuratora Rejonowego w Trzebnicy na rzecz wnioskodawcy D. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 31 grudnia 2024 r. D. P. (dalej: wnioskodawca) wystąpił o wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu w Trzebnicy (dalej: organ) grzywny w wysokości maksymalnej za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Wspomnianą skargę wnioskodawca wniósł bezpośrednio do Sądu w dniu 24 listopada 2024 r. Skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt IV SAB/Wr 3/25 i przekazana organowi w dniu 3 grudnia 2024 r. W uzasadnieniu wniosku podano, że wnioskodawca w dniu 4 grudnia 2024 r. został powiadomiony przez Sąd o przekazaniu skargi do organu. Z kolei z informacji pozyskanej z wydziału informacji sądowej ustalono, że na dzień złożenia wniosku o wymierzenie grzywny, skarga nie została przekazana przez organ Sądowi. Sądowi jest wiadome z urzędu, że organ przesłał do akt sądowych sprawy IV SAB/Wr 3/25 skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w dniu 2 stycznia 2025 r. Pomimo wezwań sądowych organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, ze zm.; dalej: u.d.i.p.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Z kolei zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Podkreślić należy, że grzywna, o której mowa w tym przepisie ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny (kwestia ta, jak i wysokość grzywny, pozostawiona jest bowiem uznaniu sądu orzekającego) - to przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Przy czym sąd w takiej sytuacji nie może zadziałać bez stosownego wniosku skarżącego. W okolicznościach sprawy skarga na bezczynność organu wpłynęła na skrzynkę ePUAP Sądu w dniu 24 listopada 2024 r. Z kolei Sąd przekazał ją organowi w dniu 3 grudnia 2024 r. Stąd organ powinien był przekazać ją do sądu wraz z aktami i odpowiedzią na skargę najpóźniej w dniu 18 grudnia 2024 r. Organ dokonał tego dopiero w dniu 2 stycznia 2025 r., nie wyjaśniając przy tym przyczyn swojej opieszałości. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 100 zł. Określając jej wysokość, Sąd miał w szczególności na uwadze, że ustalenie wysokości grzywny należy do jego dyskrecjonalnej decyzji. Dlatego Sąd uznał, że żądanie wymierzenia grzywny w wysokości wnoszonej przez wnioskodawcę było zbyt wygórowane. Jednocześnie Sąd nie stwierdził podstaw do odstąpienia od wymierzenia grzywny, skoro organem zobowiązanym w tym przypadku był Prokurator Rejonowy w Trzebnicy, a więc wyspecjalizowany organ państwowy, który stoi na straży praworządności i zobligowany jest znać oraz stosować regulacje zawarte m.in. w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. wymierzył grzywnę, o której orzekł w sentencji postanowienia (pkt I). Tytułem zwrotu kosztów postępowania zasądzono wnioskodawcy kwotę 100 zł, na którą składa się wpis sądowy uiszczony od wniosku o wymierzenie organowi grzywny (pkt II sentencji postanowienia). Zwrot kwoty kosztów postępowania stronie uzasadnia art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.