IV SO/Wr 44/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 100 (słownie: sto) złotych; II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz wnioskodawcy M. T. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 8 maja 2021 r. M. T. (dalej: strona, skarżący) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu (dalej: organ) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi z dnia 6 marca 2021 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Uzasadniając swoje żądanie skarżący wskazał, że w dniu 6 marca 2021 r. wniósł bezpośrednio do tutejszego Sądu skargę na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Strona podniosła, że jej skarga została przekazana przez Sąd do organu w dniu 15 marca 2021 r., ale pomimo upływu 30 dni, organ nie przekazał Sądowi przedmiotowej skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W ocenie skarżącego, powyższe uzasadnia wymierzenie organowi grzywny w kwocie 5000 zł. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 maja 2021 r., wezwano organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, doręczając mu odpis wniosku z dnia 8 maja 2021 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej powyższe wezwanie wynika, że doręczono ją osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w dniu 10 września 2021 r. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 16 września 2021 r., pełnomocnik organu wskazał, że przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 16 marca 2021 r., natomiast pismem z dnia 13 maja 2021 r. organ przekazał skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Sądu. Uzasadniając przekroczenie terminu dokonania powyższej czynności, pełnomocnik wskazał na nadmierne obciążenie organu ilością wpływających pism i związaną z tym komplikacją w obiegu dokumentów w sprawie, wynikającą z niewystarczających zasobów kadrowych i technicznych. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że wpływ skargi wniesionej przez stronę w dniu 6 marca 2021 r. Sąd zarejestrował pod sygn. akt III DK/Wr 72/21 i pismem z dnia 15 marca 2021 r. przekazał ją organowi. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 23 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy. Zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10, dostępne - podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w tym uzasadnieniu - na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko funkcja dyscyplinująca (mająca na celu doprowadzenie do wykonania przez organ administracji ciążącego na nim obowiązku procesowego), ale również funkcja represyjna. Ta druga służy ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym, grzywna pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ administracji, jak i przez inne organy administracji. W wymiarze indywidualnym ukarany organ administracji będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 3/09 i postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 328/12). Wskazać należy, że powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest jego uznaniu, o czym świadczy użycie sformułowania sąd "może" orzec o wymierzeniu organowi administracji grzywny. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi administracji grzywny ma bowiem na celu nie tylko jego dyscyplinowanie, lecz ma również stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek był zasadny. Z akt sprawy wynika, że skarga na bezczynność organu została wniesiona przez stronę bezpośrednio do tutejszego Sądu w dniu 6 marca 2021 r. Wpływ skargi Sąd zarejestrował pod sygn. akt III DK/Wr 72/21, a następnie przekazał organowi według właściwości. Skarga wpłynęła do organu w dniu 23 marca 2021 r., zatem zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a., organ zobligowany był do jej przekazania wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w termie 30 dni, tj. do dnia 22 kwietnia 2021 r. Tymczasem skarga z dnia 6 marca 2021 r. została przekazana Sądowi w dniu 19 maja 2021 r., tj. z prawie miesięcznym opóźnieniem. Mając na uwadze opisane okoliczności, Sąd uznał wniosek strony za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 100 zł. Określając wysokość grzywny w niniejszej sprawie, Sąd miał na względzie zarówno treść wniosku oraz charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność), okres uchybienia terminowi przekazania skargi, jak również fakt, że w dacie rozpoznawania wniosku skarga strony została już przekazana Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy, a organ w odpowiedzi na wniosek wyjaśnił powody zwłoki w przekazaniu skargi. W ocenie Sądu, grzywna w ww. wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. Z powyższych względów, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, zawarte w punkcie II sentencji postanowienia, wynika z art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.