IV SO/Wr 5/12

Wrocław 12 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. w przedmiocie wymierzenia grzywny Burmistrzowi Miasta O. za nieprzekazanie skargi i odpowiedzi na skargę postanawia: I. umorzyć postępowanie II. zwrócić skarżącej wpis od wniosku w kwocie 100 zł (sto złotych) Z. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w przedmiocie wymierzenia grzywny Burmistrzowi Miasta O. za nieprzekazanie skargi i odpowiedzi na skargę na postanowienie Burmistrza Miasta O. z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji z dnia [...] r. Dyrektora Miejskiego Przedszkola Nr [...] w O. Pismem procesowym z dnia 4 kwietnia 2012 r., skarżąca wniosła o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie jako bezprzedmiotowego, z uwagi na merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta O. również wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, a to z powodu merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ na korzyść skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 zdanie 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwana dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi uzależniona jest od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie niedopuszczalności cofnięcia skargi, o czym stanowi dalej zdanie 3 art. 60 wskazanej wyżej ustawy procesowej. Z kolei niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku ustalenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. A zatem, w świetle materiału aktowego badanej sprawy i ujawnionych okoliczności oświadczenie skarżącej, wniesione przez pełnomocnika, w przedmiocie cofnięcia skargi, nie nasuwa – z tego punktu widzenia – żadnych zastrzeżeń. W związku z powyższym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne, co po myśli art. 161 § 1 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy obligowało Sąd do umorzenia postępowania, wobec skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącą. W konsekwencji, na podstawie przytoczonego przepisu postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu. Rozstrzygnięcie w punkcie II orzeczenia wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.