IV SO/Wr 5/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. N. o wymierzenie grzywny Prezesowi Zarządu Fundacji "A" z siedzibą w C. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Prezesowi Fundacji "A" z siedzibą w C. grzywnę w kwocie 50 (słownie: pięćdziesiąt) złotych; II. zasądzić od Prezesa Fundacji "A" z siedzibą w C. na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 17 lutego 2020 r. K. N. (dalej: strona, skarżący lub wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Prezesowi Fundacji "A" z siedzibą w C. (dalej: organ lub podmiot zobowiązany) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy. Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca wskazał, że w dniu 6 stycznia 2020 r. zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w postaci skanów umów, faktur i rachunków wystawionych na rzecz Urzędu Miasta i Gminy C. oraz gminnych jednostek organizacyjnych i komunalnych osób prawnych. W związku z nieotrzymaniem interesujących go danych w dniu 24 stycznia 2020 r. skarżący skierował do tutejszego Sądu za pośrednictwem organu skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, która została doręczona podmiotowi zobowiązanemu w dniu 28 stycznia 2020 r. Pomimo upływu ustawowego terminu, skarga nie została jednak przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W związku z powyższym strona wniosła o wymierzenie organowi grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do jego treści organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej u.d.i.p.) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarga dotycząca zarzucanej organowi bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej została mu doręczona w dniu 28 stycznia 2020 r. Zatem piętnastodniowy termin na przekazanie skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem 12 lutego 2020 r., który wypadał w środę. We wskazanym terminie organ nie przekazał jednak wniesionej skargi. Nie uczynił tego również do dnia rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, albowiem w urządzeniach ewidencyjnych tutejszego Sądu nie została zarejestrowana jakakolwiek sprawa ze skargi strony na bezczynność podmiotu zobowiązanego. Przechodząc do istoty sprawy należy podkreślić, że rolą organu nie jest rozstrzyganie co do zasadności samej skargi. Jedynym bowiem podmiotem uprawnionym do oceny zarówno prawidłowości wniesienia skargi jak i trafności jej zarzutów będzie sąd administracyjny, który stwierdzi, czy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne, a następnie czy znajduje uzasadnione podstawy. Ale by tak się stało Sąd musi jednak otrzymać od organu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Trzeba także zwrócić uwagę, że przedmiotem niniejszej sprawy jest ukaranie organu grzywną za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, nie zaś bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Stąd też bez wpływu na kształt rozstrzygnięcia pozostawały takie okoliczności jak przeświadczenie o prawidłowym rozpoznaniu wniosku, a co za tym idzie także o bezzasadności wniesionej skargi. Istotne jest bowiem tylko to, czy organ przekazał skargę do sądu wraz z odpowiedzią i aktami sprawy, czy też nie. Mając zatem na uwadze, że organ nie uczynił zadość nałożonym na niego obowiązkom w ustawowym terminie, wniosek o wymierzenie grzywny okazał się zasadny. Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z obwieszczenia Prezesa GUS z dnia 19 lutego 2020 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski w dniu 19 lutego 2020 r. pod pozycją 195, przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2019 r. wyniosło 4294,67 złotych. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 42.946,70 złotych. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi. W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 50 złotych wpływ miały stosunkowo niewielki jeszcze okres zwłoki w przekazaniu skargi oraz status podmiotu zobowiązanego, który jako organ organizacji pozarządowej mógł nie mieć świadomości istnienia po jego stronie obowiązków wynikających ze złożenia skargi sądowoadministracyjnej, a także konsekwencji ich niedopełnienia. Wzięto również pod uwagę, że była to pierwsza sprawa z jego udziałem przed tutejszym Sądem, co wiadomym jest z urzędu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., sąd orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II sentencji wynika z art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 210 § 2 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.