IV SO/Wr 59/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. Z. na postanowienie Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów Politechniki W. z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. A. Z. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów Politechniki W. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie w skardze skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy zarejestrowano pod sygn. akt IV SO/Wr 59/16, zaś skarga została przesłana organowi w dniu 1 grudnia 2016 r. (IV KO 87/16). Następnie po otrzymaniu skargi wraz z odpowiedzią na skarga została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wr 11/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.); dalej p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Niemniej jednak, zgodnie art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Niezależnie od okoliczności mających wpływ na spełnienie przesłanek pozwalających na przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, wydanie II, str. 603). Jednakże zaznaczyć należy, iż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Odnosząc powyższe regulacje do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że skarga została wniesiona po upływie terminu przewidzianego dla tej czynności. Wobec wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu bez pośrednictwa organu odwoławczego koniecznym stało się jej przekazanie według właściwości organowi odwoławczemu. Jednakże w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do jej wniesienia decyduje data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej (T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, str. 248). W rozpatrywanej sprawie termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia postanowienia, czyli od dnia 28 października 2016 r., upłynął zatem w dniu 28 listopada 2016 r. Wprawdzie skarżący nadał skargę w dniu 28 listopada 2016 r., jednakże jako adresata wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Skarga została zaś przekazana przez Sąd do organu w dniu 1 grudnia 2016 r., który to dzień w świetle powyższych uwag stanowi dopiero moment wniesienia skargi. Biorąc powyższe pod uwagę uznać należy, iż skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Stosownie z kolei do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. taką skargę należy odrzucić i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia Skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy skarga podlega odrzuceniu. W kontekście powyższego uznać zatem należy, iż mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Wobec tego, na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.