IV SO/Wr 6/14

Ewa Orłowska – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym kolejnego wniosku M. M. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie niewykonania przez komornika sądowego pkt I sentencji postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...], sygnatura akt [...] uchylającego czynność komornika, polegającą na ustaleniu opłaty egzekucyjnej na dzień [...], w kwocie [...]zł. postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte kolejnym wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt IV SO/Wr 6/14 oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego przed wszczęciem postępowania sądowego w przedmiocie niewykonania przez komornika sądowego pkt I sentencji postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] uchylającego czynność komornika, polegającą na ustaleniu opłaty egzekucyjnej na dzień [...]. w kwocie [....] zł. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono, że przedmiot skargi nie spełniałby warunków określonych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który wskazuje jakie akty i czynności podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ wskazane przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy postanowienie Sądu Rejonowego uchylające w pkt I sentencji czynność komornika polegającą na ustaleniu opłaty egzekucyjnej zostało podjęte w postępowaniu cywilnym wskutek skargi skarżącego wniesionej do Sądu Rejonowego na czynności komornika sądowego w sprawie egzekucyjnej. Z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego wynika, że skarżący kwestionował wszelkie koszty i opłaty egzekucyjne oraz zajęcie wynagrodzenia za pracę, a prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczy obowiązku alimentacyjnego na rzecz małoletniego dziecka. Oznacza to, że spełniona została przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 powołanej ustawy. Postanowienie to zostało doręczone matce skarżącego dnia 21 marca 2014 r. W okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia od powyższego postanowienia Sądu z dnia 14 marca 2014 r. oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy przed wszczęciem postępowania sądowego skarżący, dnia 24 marca 2014 r., nadał w urzędzie pocztowym kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, wskazując w rubryce nr 3.1 obejmującej przedmiot zaskarżenia, omawiane postanowienie Sądu. Wyjaśnił przy tym, że żąda aby uznano przyznanie prawa pomocy za zasadne sporządzenia skargi na niewykonanie przez komornika pkt I sentencji postanowienia Sądu Rejonowego (pkt 3.5 formularza). W uzasadnieniu kolejnego wniosku opisał swoją sytuację materialną. Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega powyższy wniosek skarżącego nadany w urzędzie pocztowym i podpisany dnia 24 marca 2014 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. W myśl art. 258 § 3 tej ustawy do postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące postanowień sądu. Z treści art. 245 § 2 p.p.s.a. wynika, że zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego obejmuje prawo pomocy w zakresie całkowitym. Kolejny wniosek skarżącego z dnia 24 marca 2014 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, złożony w okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 14 marca 2014 r. oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy przed wszczęciem postępowania sądowego, jest bezprzedmiotowy, gdyż wspomnianym postanowieniem Sąd oddalił już wniosek o przyznania prawa pomocy. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, iż skarżącemu nie przysługuje w niniejszej sprawie prawo pomocy przed wszczęciem postępowania sądowego z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a. Skarga ta miałaby dotyczyć niewykonania przez komornika pkt I sentencji postanowienia Sądu Rejonowego uchylającego czynność komornika, polegającą na ustaleniu opłaty egzekucyjnej (pkt 3.5 pierwszego formularza). Skarżący zatem nadal żąda przyznania prawa pomocy w celu sporządzenia skargi na czynność, wobec której wojewódzki sąd administracyjny w postanowieniu z dnia 14 marca 2014 r, stwierdził, że nie podlega ona zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Oceny tej nie zmienia fakt, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy i że w rubryce nr 3 obejmującej informacje o przedmiocie zaskarżenia wskazano to postanowienie Sądu. W tej sytuacji kolejny wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu należało uznać za bezprzedmiotowy. Ponadto na podstawie art. 227 § 2 p.p.s.a. zażalenie w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy, jest wolne od wpisu. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 258 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.