IV SO/Wr 61/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 5 stycznia 2017 r., złożonym na urzędowym formularzu przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego, A. Z. (zwana dalej wnioskodawczynią lub stroną) wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskodawczyni jako przedmiot skargi podała postanowienie Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów Politechniki W. z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradca podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Jednakże jak wynika z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można natomiast mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 700/14, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie oczywista bezzasadność skargi wynika z jej wniesienia po terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Odnosząc powyższe regulacje do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że skarga została wniesiona po upływie terminu przewidzianego dla tej czynności. Wobec wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu bez pośrednictwa organu odwoławczego koniecznym stało się jej przekazanie według właściwości organowi odwoławczemu. Jednakże w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do jej wniesienia decyduje data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej (T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, str. 248). W rozpatrywanej sprawie termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia postanowienia, czyli od dnia 28 października 2016 r., upłynął zatem w dniu 28 listopada 2016 r. Wprawdzie skarżąca nadała skargę w dniu 28 listopada 2016 r., jednakże jako adresata wskazała Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Skarga została zaś przekazana przez Sąd do organu w dniu 1 grudnia 2016 r., który to dzień w świetle powyższych uwag stanowi dopiero moment wniesienia skargi. W przypadku gdy skarga, z której wniesieniem związane jest żądanie przyznania prawa pomocy, nie będzie mogła zostać skutecznie wniesiona to należy ją uznać za skargę oczywiście bezzasadną. A jeśli tak to stronie nie będzie przysługiwać prawo pomocy. Skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z tej też przyczyny orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia, mając za podstawę art. 247 p.p.s.a.