IV SO/Wr 61/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. V. o wymierzenie grzywny Wojewodzie D. za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie D. grzywnę w kwocie 600 (sześćset) złotych; II. zasądzić od Wojewody D. na rzecz wnioskodawcy kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 20 lipca 2021 r. S. V. zastępowany przez adwokata z wyboru wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Wojewodzie D. grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi z dnia 3 marca 2021 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając swoje żądanie strona skarżąca wskazała, że w dniu 3 marca 2021r. wniosła z pośrednictwem platformy e-PUAP na adres skrzynki podawczej organu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie udzielenia stronie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Strona podniosła, że w rozmowie z Wydziałem Informacji Sądowej tut. Sądu z dnia 20 lipca 2021 r. pełnomocnik uzyskał informację o braku przekazania skargi do tut. Sądu. W ocenie strony skarżącej, powyższe uzasadnia wymierzenie organowi grzywny ponadto strona wniosła o zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Wraz z wnioskiem strona uiściła kwotę 100 zł tytułem wpisu od wniosku oraz nadesłała skargę wraz z urzędowym poświadczeniem przedłożenia skargi w organie. Organ mimo skutecznie doręczonego zobowiązania do udzielenia odpowiedzi na wniosek nie przedstawił swojego stanowiska w sprawie. Sądowi wiadomo z urzędu, że skarga strony z dnia 3 marca 2021 r., której dotyczy wniosek strony o wymierzenie grzywny inicjujący postępowanie w przedmiotowej sprawie do dnia dzisiejszego nie została przekazana do tutejszego Sądu. Analiza urządzeń ewidencyjnych potwierdza, że nie została zarejestrowana żadna skarga tej strony skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy. Zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10, dostępne - podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w tym uzasadnieniu - na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko funkcja dyscyplinująca (mająca na celu doprowadzenie do wykonania przez organ administracji ciążącego na nim obowiązku procesowego), ale również funkcja represyjna. Ta druga służy ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym, grzywna pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ administracji, jak i przez inne organy administracji. W wymiarze indywidualnym ukarany organ administracji będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 3/09 i postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 328/12).Wskazać należy, że powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest jego uznaniu, o czym świadczy użycie sformułowania sąd "może" orzec o wymierzeniu organowi administracji grzywny. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi administracji grzywny ma bowiem na celu nie tylko jego dyscyplinowanie, lecz ma również stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek jest zasadny. Z akt sprawy wynika, że skarga strony z dnia 3 marca 2021 r. (złożona na pośrednictwem e-PUAP tego samego dnia) na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie udzielenia stronie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie została przekazana do tut. Sądu. Tymczasem zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a., organ zobligowany był do jej przekazania wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w termie 30 dni, tj. do dnia 2 kwietnia 2021 r. Organ pozostaje zatem w zwłoce już ponad trzynaście miesięcy. Mając na uwadze opisane okoliczności, Sąd uznał wniosek strony za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 600 zł. Określając wysokość grzywny w niniejszej sprawie, Sąd miał na względzie zarówno treść wniosku oraz charakter sprawy będący przedmiotem skargi (przewlekłość), okres uchybienia terminowi przekazania skargi, jak również fakt, że w dacie rozpoznawania wniosku skarga strony nadal nie została przekazana Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, zawarte w punkcie II sentencji postanowienia, wynika z art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.