IV SO/Wr 72/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. Y. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego A. Y. o wymierzenie grzywny Wojewodzie D. za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie D. grzywnę w kwocie 500 (słownie: pięćset) złotych; II. zasądzić od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. V. Y., reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego A. Y. (dalej: strona, wnioskodawca), w dniu 10 września 2021 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z wnioskiem o wymierzenie Wojewodzie D. (dalej: organ) grzywny za nieprzekazanie Sądowi w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na nią. Uzasadniając swoje żądanie strona m.in. wskazała, że w dniu 22 lipca 2020 r. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Mimo upływu wymaganego terminu organ nie przekazał jednak skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na nią. W związku z powyższym strona wniosła o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarządzeniem z dnia 30 listopada 2021 r. organ został wezwany do ustosunkowania się względem złożonego wniosku o wymierzenie grzywny w terminie 7 dni. Do dnia wydania niniejszego orzeczenia nie zajął on jednak żadnego stanowiska w niniejszej sprawie. Jak wynika z systemów teleinformatycznych tut. Sądu, do dnia 27 stycznia 2022 r. nie odnotowano wpływu przedmiotowej skargi strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 u.p.p.s.a. Stosownie do jego treści organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Z treści wniosku i załączonych do niego dokumentów wynika, że skarga dotycząca zarzucanego przewlekłego prowadzenia postępowania w zakresie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy została doręczona organowi w dniu 24 lipca 2020 r. Zatem trzydziestodniowy termin na przekazanie jej do sądu administracyjnego – z uwzględnieniem dyspozycji art. 83 § 2 u.p.p.s.a. – upływał z dniem 24 sierpnia 2020 r. We wskazanym terminie organ nie przekazał jednak wniesionej skargi. Nie uczynił on tego również do chwili obecnej. Z tych powodów należało wymierzyć organowi grzywnę w kwocie 500 złotych. Na jej wysokość miał wpływ znaczny okres zwłoki oraz fakt, że do chwili obecnej organ nie uczynił zadość nałożonym na niego obowiązkom. Nie przedstawił również swojego stanowisko w sprawie pomimo skierowanego do niego wezwania. Mając na uwadze powyższe okoliczności, prowadzące do wniosku, że żądanie wnioskodawcy okazało się uzasadnione, sąd orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia, mając za podstawę art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 u.p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II sentencji wynika z art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 i art. 210 § 2 u.p.p.s.a. i obejmuje obowiązek zwrotu na rzecz wnioskodawcy kwoty 100 złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.