IV SO/Wr 77/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. U. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych); II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz wnioskodawcy kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 19 listopada 2021 r. Skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi (wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy) na bezczynność w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Domagał się orzeczenia o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Uzasadniając żądanie Skarżący wyjaśnił, że skargę datowaną na 29 września 2021 r. wniósł do Sądu za pośrednictwem organu w dniu 4 października 2021 r. Pomimo tego do dnia sporządzania wniosku skarga nie została przekazana Sądowi. Powołując się na zapis art. 55 p.p.s.a. wywodził, że grzywna, o której mowa w ww. przepisie ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjno – prewencyjny i ma prowadzić do wykonania przez organ nałożonych prawem obowiązków. Jedyną materialnoprawną przesłanką orzeczenia w tym trybie jest niedopełnienie obowiązku ustawowego i nieprzekazanie akt sądowi. Termin zastrzeżony na przekazanie akt stanowi gwarancje konstytucyjne prawa do sądu. W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, że skarga Strony wraz z odpowiedzią i aktami sprawy została przekazana Sądowi pismem z dnia 15 lutego 2022 r. Wyjaśniał, że przyczynami nieprzekazania skargi w terminie są problemy kadrowe i olbrzymi napływ wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek jest uzasadniony. Stosownie do art. 54 § 1 i § 2 zd. 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z kolei w myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Użyty w art. 55 § 1 p.p.s.a. zwrot "sąd może orzec" wskazuje na uprawnienie, a nie obowiązek Sądu w zakresie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie w określonym terminie skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku sąd obowiązany jest wziąć pod rozwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności czas jaki upłynął od wniesienia skargi. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że wyznaczenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA). Dodać także trzeba, że wymierzenie zaś grzywny za niedochowanie przez organ administracji wymogów wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a., jest środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ administracji ciążącego na nim obowiązku procesowego. W doktrynie podkreśla się, że wskazany środek stanowi gwarancję procesową nadania biegu sprawie. Ma on skutecznie przeciwdziałać "przetrzymywaniu" skarg przez administrację (J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, str. 108). Przenosząc przywołane uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że skarga na bezczynność zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wr 188/22 została przez Stronę złożona w organie administracji w dniu 4 października 2021 r. Zatem trzydziestodniowy termin na jej przekazanie Sądowi (wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy) upływał z dniem 3 listopada 2021 r. Skarga zaś została przekazana Sądowi w dniu 18 lutego 2022 r. zatem po upływie ponad trzech miesięcy od ustawowego termin wyznaczonego art. 54 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze opisane okoliczności i regulacje prawne Sąd uznał, że wniosek Strony ma uzasadnienie i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 100 zł. Określając jej wysokość, Sąd wziął po uwagę przedmiot skargi – bezczynność, okres uchybienia terminowi przekazania skargi, jak również fakt, że w dacie rozpoznawania wniosku skarga została już przekazana Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy, a organ w odpowiedzi na wniosek wyjaśnił powody zwłoki w przekazaniu skargi. W ocenie Sądu, grzywna we wskazanej wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie 200 i 205 § 2 w zw. art. 64 § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r., poz. 265).